🌻شقیقه ی ناراضی تنهایی فیلی بود عظیم ایستاده بر چهار ستون سنگیو فقراتی نرم و نازک با این حجم آشکار چکار کنماندازه ام را کجای این پائیز بگذارم؟از شعر چه می ماند جز کلمه هایی که از دهان شاعر می گریزندو به سطرهایی تازه و نورس پناه می برندنگفتمت:که از رنج،تنها رنگ می مانداز درخت برگهایی که در باد رفته اند زیاد رفته اند،از یاد رفته اند. باری بر دوش این جهان بودیم اناری که از شانه ای نازک آویزان بودپرنده ها بر درخت انسان نشسته بودند.نبض گنجشکی در مچ دست چپم می زدو پرنده ای از دستی دیگر برایش می خواندشقیقه ی ناراضی ام آشیانه ی کلاغ ها بود که هر روز از شرق طلوع می کردند و عصر به درختان سپیدار بر می گشتند لانه ی اندوه بودم ای دل؛ای فانوس دریایی منوقتی پرنده ها را به سمت تپیدن تو آوردم.ای دلای مادر پروانه ها و گل هارگ و ریشه در خون تو داشتموقتی که تبر بر گرده ی درخت می نشست و پرنده هایکی،یکی،از شاخه های لاغر تو می گریختند.رمائیل ۲۴ مهر ۹۹@remailarabi