بیت معروف «هر کس که بدم گفت...» (منسوب به باباافضل کاشانی) با نگاه انتقادی، سه مغالطه منطقی دارد:۱. حمله به شخص ، فرض بر این است که منتقد ذاتاً بد است این مقدمه قطعی شده از اساس باطل است حتی در مواردی دیده شده ،  که آدم بد هم ممکن است نقد درستی بکند.۲. مسموم کردن چاه: پیش‌دستی در برچسب زدن به منتقدان و بستن دهان آن‌ها.۳. مصادره به مطلوب: فرض غیرواقعی که گوینده بی‌عیب است و هر نقدی از حسادت است. ( این سه مغالطه ابزار اصلی گفتمان اغلب پایداری های متصل به رسانه ست ) در مقابل، سعدی در غزل خود منطقی‌تر عمل می‌کند:«کو دشمن شوخ‌چشم ناپاک؟ / تا عیب مرا به من نماید»او برای اصلاح خود، به منتقدی نیاز دارد که عیبش را بی‌تعارف بگوید.( بنا به ضرورت متن نقد را همسان با عیب جویی در نظر گرفتیم و همیشه اینطور نیست علاوه بر آن باید مراقب باشیم در بیت سعدی نیز دچار مغالطه از آخر به اول خواندن نشویم یعنی هرکس عیب مان گفت دشمن ندانیم ) در فضای گفتمانی  بیت «هر کس که بدم گفت...» تنها یک زمان کارکرد دارد که یقین بدانیم  برای مقابله با افراد حسود و تخریبگر کاربرد دارد. در برابر نقد منصفانه، پذیرش آن باعث رشد و بزرگ‌تر شدن ما می‌شود.هرچند در فضای غیر گفتمانی اولویت های دیگری مطرح می شود که در چهارچوب این گفتمان قرار ندارد و گذر می کنیم شادمند