ضعف گفتمان انتقادی باعث می‌شود هر اثر هنری و نقد اجتماعی،حتی بیان یک جوک و طنز یا نقل قول ! به تجربه‌ی شخصی خالق اثر و گوینده ، تقلیل داده شود. این همان پارادوکس نهفته و تکان دهنده است که پیرپسر به ما یادآوری می‌کند: افکارمان به عنوان مخاطب در کدام مرحله از رشد جامعه‌شناختی ایستاده‌اند؟و این‌گونه، «پیرپسر» فقط یک روایت نیست؛ بلکه جهشی جسورانه در گفتمان انتقادی ایران است.و بایددید این جهش در گفتمان انتقادی ، چه کسانی را آشفته می کند ، چه کسانی را به فکر فرو می برد▫️پرده اول ، بخش آخر ✍🏻شادمندجهان پر است از واقعیت‌هایی که می‌خواهند به جای حقیقت بنشینند: یکی می‌گوید "استعداد" تا تو تمرین نکنی؛ یکی می‌گوید "دروغ باورپذیر" تا تو نبینی؛ یکی می‌گوید "دشمن فرضی" تا تو اتاق فرمان را نبینی؛ و یکی می‌گوید "لذت مسیر" تا تو معاینه نکنی. هنر زیستن در عصر پساحقیقت، سه پرسش ساده است: برای هر روایت، "شرط ابطال‌پذیرش" چیست؟ برای هر نماد، "لنگرش" کیست؟ و برای هر وسوسه، "خط قرمز کرامتش" کجاست؟چون در پایان، تنها یک روایت بی‌نیاز از اثبات، خود حقیقت می‌شود: روایت زندگی‌ای که با نور ساخته شده است.یک رویداد، دو سرنوشتذهن ثابت و ذهن رشد در دو دنیای جدا زندگی نمی‌کنند. هر دو همان شکست را می‌خورند، همان نقد را می‌شنوند، همان رقیب را می‌بینند. تفاوت دقیقا در یک نقطه است؛ ورودی یکسان، خروجی متفاوت. یعنی همان مکانیسم «تبدیل تهدید به فرصت».در کارگاه ذهن ثابت، چالش یعنی تهدید آبرو پس فرار می‌کنی، شکست یعنی حکم «من ناتوانم» پس فرو می‌پاشی، نقد یعنی حمله شخصی پس ضدحمله می‌زنی، و موفقیت دیگران یعنی آینه شکست من پس حسادت می‌کنی. حسادت سوخت این چرخه است، چرخه‌ای که در آن تصویر من مهم است، نه رشد من. و تصویر مهم است.اما در کارگاه ذهن رشد، همان چالش می‌شود باشگاه تمرین، همان شکست می‌شود داده ،بازخورد برای اصلاح و فهم، همان نقد می‌شود مربی‌گری رایگان و تفاوت دانش با فهم، و همان موفقیت دیگران می‌شود نقشه راه. این همان جایی است که باید نورببینی نور باشی تا تفاوت لاشه داده با کنکاش فهم دیده شود.رویداد یکی است؛ تفسیر عوض می‌شود. کارول دوئک در آزمایش معروفش دقیقا همین را دید. کودکانی که با «تو باهوشی» بزرگ شده بودند، پس از اولین شکست فرو پاشیدند و حتی درباره نمره‌شان دروغ گفتند. کودکانی که با «تو خوب تلاش کردی» بزرگ شده بودند، ماندند و جنگیدند. استعداد هر دو گروه یکی بود؛ کارگاه تبدیلشان متفاوت.اما پاشنه آشیل ماجرا اینجاست. خود دوئک هشدار می‌دهد که این مفهوم آن‌قدر محبوب شده که نسخه تقلبی‌اش هم ساخته شده، چیزی که می‌شود اسمش را گذاشت «ذهن رشد کاذب، آگاهی کاذب». آنجا که «حداقل تلاش کردم» می‌شود مسکن شکست، بدون اینکه راهبرد عوض شود. آنجا که «فقط بیشتر تلاش کن» یعنی تلاش بدون روش و بازخورد و کمک، که حاصلش جا در جا زدن است. آنجا که «من ذهن رشد دارم» تبدیل می‌شود به یک نشان ثابت جدید، و «تو ذهن رشد نداری» می‌شود همان برچسب ثابت قدیمی(افکار یک سویه) با لباس نوذهن رشد واقعی چهار ستون دارد: باور به تغییرپذیری (توانایی سقف نیست، نقطه آغاز است)، راهبرد مؤثر (نه فقط «بیشتر» و سنجه کمی، بلکه «طور دیگر» و سنجه کیفی)، شکار بازخورد (نه فرار از نقد، که جست‌وجوی آن)، و یادگیری واقعی (تلاش باید به تغییر بینجامد، نه فقط به خستگی).قانون طلایی این است: ذهن رشد «مسکن» شکست نیست، «کارگاه» بازسازی است. اگر بعد از شکست تنها جمله‌ات این باشد که «اشکالی ندارد، تلاش کردم» و هیچ‌چیز عوض نشود، نه راهبرد، نه روش، نه کمک، تو از ذهن رشد استفاده نکرده‌ای؛ فقط نقابش را زده‌ای.در آخرین شکستت، کدام کارگاه فعال بود؟پرده آخر،بخش آخر