دوست داشتم عکاس بودم.کادر می بستم روی صورت دوست داشتنی های زندگیـَممیگفتم یک دو ...سیـــب!(این سیبِ آخر را یک جوری می گفتم که لبخندشان از کادر بزند بیـــرون!)و لبخندشان را...تصویرِ مثبتِ زندگی بخششان را... ثبت می کردم.قاب می گرفتم و می گذاشتم کنجِ طاقچه ی دلم...اصلا شاید یک سبکِ نوینِ عکاسی خلق می کردمبه نامِ خنــده ی حیات بخــش...