موقع خداحافظی گفت: راستی کیف کردم دیدمت. کیف کردم که انقدر قشنگی و موهات انقدر قشنگه و انقدر قشنگ حر

موقع خداحافظی گفت: راستی کیف کردم دیدمت. کیف کردم که انقدر قشنگی و موهات انقدر قشنگه و انقدر قشنگ حرف می‌زنی! من؟ مثل دخترک ۷ ساله‌ای که معلمش تشویقش کرده و لپش را به نشانه‌ی تعلق خاطر کشیده، بی‌اختیار ذوق و لبخند کشداری تمام وجودم را لبریز کرد و رشته‌ی کلام را گم کردم و کم مانده‌بود بالی در بیاورم و پرواز کنم. انگار همان یکی دو جمله‌ی کوتاه کافی بود تا تمام مجاهدتم برای منطقی به نظر رسیدن، نقش بر آب شود. تا آن روز فکر می‌کردم خیلی پخته و آگاه شده‌ام و این احساسی بودن‌ها و ذوق کردن‌ها از سن و سال من گذشته و سال‌ها بود که خودم را تااین حد بی‌اراده و ضعیف ندیده‌بودم! با خودم فکر کردم زمان زیادی‌ست کسی اینجوری عمیق و دقیق مرا ندیده و گم شده‌ام لابلای عادت‌ها و تکرارها و روزمرگی‌ها و کار کردن‌ها و کار کردن‌ها و کار کردن‌ها...شما را به خدا آدم‌ها را ببینید! نه فقط ذکاوت و تلاش و دستاوردها، که زیبایی‌ و چشم‌های آدم‌ها را، لبخند و موها و دست‌های آدم‌ها را... به رویشان بیاورید و از قشنگی‌هایشان سخاوتمندانه و با صدای بلند تعریف کنید. از شما که چیزی کم نمی‌شود! آدم‌ها همه‌، آن بیخ‌های وجودشان کودکی‌اند تشنه‌ی تمجید شنیدن و دوست داشته شدن و تشویق شدن. آدم‌ها برای مدت طولانی که دیده نشوند، خودشان هم یادشان می‌رود چقدر قشنگند و چقدر لایقند و چقدر دوست داشتنی! آدم‌ها و خصوصا زن‌ها، نیاز دارند همه‌جوره به چشم بیایند و هراز گاهی به آنان یادآوری شود هنوز هم خوبند. سخاوتمند باشید در بیان خوبی‌ها و قشنگی‌ها، مطمئن باشید اینجوری حال خودتان هم بهتر می‌شود.#نرگس_صرافیان_طوفان@narges_sarrafian_toofan