مرغ خوشخوانم ، دریغا کز زبان افتاده امیوسفم ، در خاک غربت بی نشان افتاده ام همت  بازوی   فرهادم  ،  که  پای  بیستون از پریشان خاطری ، بس ناتوان افتاده ام آرشم کز فرط پیری قامتم شد چون کمانآن کمانگیرم که خود ، گیر کمان افتاده ام آخرین سلطان قاجارم   ولی  دور از  وطن  غافل ازآن خان ومان،بی خانمان افتاده ام روز شادی هیچکس از من نمی گیرد سراغ من  سرشک  حسرتم ، از دیدگان افتاده ام کاروان  خاطرات  عمر  شیرین  رفت و منچون  غباری  در پی  این  کاروان افتاده ام سنگم اما جای من  در پهنه ی  صحرا نبود من  شهابی  بوده ام   کز  آسمان  افتاده ام روی زردم ،،فاخر،، از بی مهری گلکار نیست سر گل  باغم ،  ولی  دست  خزان افتاده ام علی عمرانی ، فاخر.       ۷۶/۴/۱۱لینک پیوستن به کانالhttps://t.me/ashaar_ali_omrani