قفس تنگ زمان    مثل  تقویم من  از حادثه ها لبریزمذهن   تاریخ   پر  از    دلهرهٔ   تبریزم شمع جانسوزم و از شعله  حذر نیست مرا پر پروانه ام  از شعله نمی پرهیزم می من خون جگرساغرمن کاسهٔ دلساقی خویشم وبرساغرخود می ریزم جسم  فرهادم  و  در   زادگه شیرینم نام    فرهادم   و  در    بارگه   پرویزم مثل بدمستی آن عاشق شبگردخراب می روم یکسره می افتم وبرمی خیزم عمر من در قفس تنگ زمان می گذرد شهر متروکهٔ جامانده  پس از چنگیزمحال  دلگیر  نگهبانی   سرباز  غریب در  غروب  خفهٔ  جمعهٔ  یک   پاییزم «فاخر» دل شدهٔ  دهکدهٔ مجنونمشاعر   غمزدهٔ   شعر   ملال  انگیزم ۱۴۰۲/۹/۸علی عمرانی (فاخر)لینک کانال @ashaar_ali_omrani