ای تو نارَسته از این فانی رِباط تو چه دانی مَحو و سُکر و انبساط؟!وَر بدانی نَقلّـــت از اَبّ و جَــد استپیشِ تو،  این نامها چون ابجد است#مثنوی_مولانا دفتراول@Ashaarkotaa📘مسئلهٔ مدّعیان متوهّم عارف نما یکی از مسائل مهم در عرفان و تصوّف است!مدّعیان عرفان در توهمِ کمال و وصول به حقّ، مقلدانه، به عاریه ملبّس به لباس اهل عرفان شده و شکل و هیئتی از اهل معنا و حقیقت به خود می گیرند و اصطلاحات و سخنان عرفای حق را یاد گرفته و به تقلید، به خود و دیگران تلقین می کنند!مولوی سخت نسبت به این عدّه از مدّعیان عرفان و متوهّمان کمال و سلوک انتقاد دارد و در این ابیات می فرمایند: حقیقتِ  عرفان گذشتن و پشت پا زدن به دنیا و عبور از نفس است نه دانستن اصطلاحاتی چند، که از حقیقت آنها هم فرسنگ ها دوری !حفظ و تکرار مصطلاحات عرفانی بدونِ شهود و دریافتی حقیقی از آنها دردی از انسان دوا نمی کند و انسان را به جلو نمی برد؟! کسی که اسمی از اَب و جَد شنیده در حالی که معنا و حقیقت این نامها را نداند، تنها به الفاظ و حروفی بسنده کرده و در تخیل دانایی است!