مانبودیم و تقاضامان نبودلطف تو ناگفته ی ما میشنود#مثنوی_مولانا @Ashaarkotaa📘در اینجا موضوعی مطرح می شود که آیا ما دعا کنیم یا نکنیم؟!من در اینجا مجبورم نظر شخصی خودم را که استنباط از نظر بزرگان است به صورت چکیده خدمتتان عرض کنم.اول این که دعا به معنای طلب کردن یک چیز جدید است؛اما بی ادبی آن است که ما هنوز تشکر قبلی‌ها را نکرده‌ایم و طلبکار چیزهای جدید هستیم!!من شخصا ترجیح می‌دهم که بیشتر شکرگزاری کنم تا دعا و خواهش؛چون من هنوز بابت نعمت هایی که به من داده شده، نتوانستم به اندازه کافی و آنگونه که شایسته است سپاسگزاری نمایم،حال چگونه می توانم در طلب چیز جدیدی باشم؟!موضوع دیگر اینکه شما گاهی دعا می‌کنید با هدف اینکه فقط بهانه ای برای حرف زدن با معبود داشته باشید،مثل تمام الهی نامه هایی که به صورت عشق بازی با خداوند نوشته شده است.چقدر خوب است که ما در دعاهایمان مسائل زمینی و سطح پایین را نطلبیم و بیشتر سرگرم دعا کردن برای حرف زدن با پروردگار باشیم.من فکر می‌کنم هر کدام از ما می توانیم با خدای خودمان خلوت کرده و عشق بازی کنیم و صادقانه و راحت و بی پروا با او سخن بگوییم؛و گاهی احساس می کنیم که کسی حرف هایمان را می شنود،و این احساس، ما را به وجود حق نزدیکتر میکند.پس دعا به نوعی حرف زدن با خداست،نه طلب خواسته!ما نباید به گونه ای رفتار کنیم که گویا در یک رستوران هستیم و بر اساس یک منو، غذایی را طلب می‌کنیم که برایمان بیاورند و بعد هم با پررویی در آستان پروردگار بایستیم و مدام چیزی را طلبکارانه از او بخواهیم یا نخواهیم!این دعای واقعی نیست!آیا من فکر می‌کنم که خداوند بهترین را برای من نمی داند که مدام برایش تعیین تکلیف می کنم؟!تجربه این حقیر نشان داده که "توبه" و "شکرگزاری" بیشتر به دسترسی به آرزوها ختم خواهد شد!توبه و پاکسازی و شکرگزاری بیشتر می‌تواند گره‌گشا باشدتا دعا کردن به روش خواستن و طلب کردن...