چه کَسَم من چه کَسَم من که بَسی وَسوَسه‌مَندمگَهْ از آن سویْ کَشَندم گَهْ ازین سویْ کَشَندمزِ کَشاکَ

چه کَسَم من چه کَسَم من که بَسی وَسوَسه‌مَندمگَهْ از آن سویْ کَشَندم گَهْ ازین سویْ کَشَندمزِ کَشاکَش چو کَمانَم به کَفِ گوشکَشانَمقَدَر از بامْ دَراُفْتَد چو دَرِ خانه بِبَندم#غزل_مولانا @Ashaarkotaa📘کل غزل بیانگر این نکته است که آدمی محل وسوسه های مختلف است. وسوسه در لغت به معنی انگیزش، تحریک، تحریص … همان چیزی که مولانا از آن به “باد” تعبیر میکند. “رب” نزد مولانا و شمس همان باد مهارکش عامل محرک ماست. ما بر یک “رب” استوار نیستیم، ارباب های مختلف داریم؛ برای همین است که یک سو و یک دله نیستیم؛ قبله گاه های متفاوت داریم (قبله هم به معنی آنچه به آن اقبال می کنیم آنچه به آن رو می آوریم).