‌وقتی مرد اعرابی از دیدنِ هیبتش به تته‌پته افتاد و دست و پایش را گم کرد، بلافاصله او را محکم در آغوش کشید و گفت: «أنا أخوك. هون علیك، لست بملك ...»- من برادرِ تو هستم، آسون بگیر. پادشاه که نیستم. من پسرِ همان زنی هستم که با دست‌هایش از بزها شیر می‌دوشید.حتی از مادرش آمنه سخنی نگفت، خودش را پسرِ حلیمه معرفی کرد تا مرد بیشتر احساس راحتی کند.‌🤍‌