نهج البلاغه﻿و درود خدا بر او فرمود: آن كس كه با دست كوتاه ببخشد، از دستي بلند پاداش گيرد. (معني سخن اين است كه آنچه انسان از اموال خود در راه خير و نيكي انفاق مي كند، هر چند كم باشد، خداوند پاداش او را بسيار مي دهد، و منظور از (دو دست) در اينجا دو نعمت است، كه امام (ع) بين نعمت پروردگار، و نعمت از ناحيه انسان، را با كوتاهي و بلندي فرق گذاشته است كه نعمت و بخشش از ناحيه بنده را كوتاه، و از ناحيه خداوند را بلند قرار داده است، بدان جهت كه نعمت خدا هميشگي و چند برابر نعمت مخلوق است، چرا كه نعمت خداوند اصل و اساس تمام نعمتها است، بنابراين تمام نعمتها به نعمتهاي خدا باز مي گردد، و از آن سرچشمه مي گيرد)