* کوچه های سربالایی رو دونه دونه پشت سر گذاشتم. سرمو بالا آوردم رو به آسمون آبی روشن _چقدر امروز آسم

* کوچه های سربالایی رو دونه دونه پشت سر گذاشتم. سرمو بالا آوردم رو به آسمون آبی روشن _چقدر امروز آسمون دلبره * ابرای سفید تو دل آسمون آبی با باد بازی میکنن و پرنده ها تو دلش اوج میگیرن،کمی ایستادم.حالا در بلندترین نقطه بودم، پشت سرمو نگاه کردم، شهر زیر پاهامم خودنمایی میکرد_دریا از دور دلبری میکرد و صدای امواجش تو ذهنم پراکنده شده بود.پیچیدم درون کوچه ای سنگ فرش شده، سر نبش پیچ کوچه متوقف شدم.*یهویی ذوق قشنگی تو دلم نشست اینقدر که از تو چشمام موج میزد چون کافه مورد علاقه مو پیدا کرده بودم.یه کافه دو طبقه که یه پنجره بزرگ داشت از اونجا هم شهر هم دریا دیده میشد. گل های سرخ و سفید تو بالکن منظره ی دلچسبی ازش ساخته بود._سر درش نوستالژی طور روی یه تابلو نوشته بودن " کافه " همینقدر ساده و دلنشین، از کنار دیوار یه پنجره داشت و از توی کوچه میتونستی توی کافه رو ببینی.از پله های کنار پنجره رفتم بالا در باز بود و تگ خوش آمدید :) رو پشت شیشه اش گذاشته بودن. کمی بیشتر در رو باز کردم و وارد شدم. همجا ساکت و آروم بود، یه کاپوچینو سفارش دادم و رفتم طبقه بالا و روی میز کنار پنجره نشستم چقدر دلم این آرامش رو میخواست ..