بعضی انسان‌ها برای آن‌که چیزی به جهان اضافه کنند نمی‌آیند؛می‌آیند تا چیزی را از میان بردارند…و برای بایزید بسطامی، آن چیز «خودِ محدودِ انسان» بود.و از «من» تا آن تجربه‌ای که عارفان بعدها نامش را فنا گذاشتند.از بایزید سخنانی نقل شده که هنوز هم بعد از قرن‌ها انسان را متوقف می‌کند؛ سخنانی درباره حقیقت، رهایی از نفس و آن لحظه‌ای که انسان دیگر خودش را مرکز جهان نمی‌بیند.شاید به همین دلیل است که نام بایزید هنوز زنده مانده؛به خاطر پرسشی که تمام زندگی‌اش در دل آن گذشت:اگر «من» کنار برود، چه چیزی از ما باقی می‌ماند؟@asraarehasti 💫