سفره یک سازه، یک هوش است، یک چشم‌انداز وسیع که ظرفیت فرهنگی بالایی در آن نهفته است. هدف از دور سفره نشستن، سیر شدن نیست، بلکه کسب تجربه، و بقا یافتن مفهوم غایی آن است. به همین‌جهت است که می‌بینیم در بیشتر جشن‌های ایرانی سفره انداختن وجود دارد. همرسانیِ تجربه، بقا و پاسداری از طبیعت، آرمان جشن‌های ایرانی است. با هر بار پای سفره نشستن، جریانی از کنش میان افراد به‌وجود می‌آید و نیروی عاطفی عظیمی میان افراد تقسیم می‌شود. روایت‌ها و گفت‌وگوهای حین همسفرگی را نباید نادیده گرفت. این گفت‌وگوها حس انعطاف داشتن و تداوم را به افراد القا می‌کنند. خوب شنیدن و شنیده شدن، آگاهی شنیداری انسان را که در زندگی مدرن کنونی از دست رفته، بازسازی می‌کند. برای انسانی که در جهانِ فاقد حس شنیداری و تخیل به سر می‌برد، پای سفره بودن، شنیدن و شنیده شدن، آرامش‌بخش است. مگر نه اینکه دستاورد هر گفت‌وگویی «آرامش» است.بخشی از مقاله‌ی دکتر معصومه ابراهیمی : "چگونه سفره‌ی شب چله، آجیل و هندوانه رمز بقای انسان است؟" مجله‌ی تنور، شماره‌ی 4@asre_ensan