✴️چرا در سوریه حضور داریم / بخش دوم🔸به همین دلیل، پس از آرام شدن اوضاع در عراق و بازگشت امنیت به ای

✴️چرا در سوریه حضور داریم / بخش دوم🔸به همین دلیل، پس از آرام شدن اوضاع در عراق و بازگشت امنیت به این کشور اتاق عملیات جنگ در ترکیه و اردن تشکیل شد، قرار شد این بار به‌جای عراق سوریه ناامن شود تا ایرانی‌ها هیچ وقت به دریای مدیترانه نرسند. آتشی که چند سال زیر خاکستر خفته بود و باید در سال 2016 و با تکمیل شدن طرح‌های ناامن‌سازی قومی در سوریه توسط امریکایی‌ها روشن شود، با شروع بیداری اخوانی و اعتراضات در کشورهای عربی مانند کودک نارسی در سوریه هم کلید خورد. هر یک از کشورها دنبال منافع خودشان بودند، ترکیه می‌خواست ایران را در مرزهایش نگه دارد و همچنان خودش نقطه اتصال شرق و غرب باشد، قطری‌ها می‌خواستند مانع از صدور گاز ایران از طریق خاک عراق و سوریه به اروپا شوند، رژیم صهیونیستی فرصتی برای ضربه‌زدن به محور مقاومت و قطع ارتباط ایران و حزب‌الله پیدا کرده و امریکایی‌ها نیز در این میان با همه بودند.🔸تروریست‌هایی که سال‌ها پیش‌تر توسط سازمان اطلاعات ترکیه در قالب گروه‌های اخوانی آموزش دیده بودند، گروه‌های تکفیری وهابی مورد حمایت عربستان که در مناطق مختلف سوریه پراکنده بودند، تروریست‌های آواره القاعده در کشورهای مختلف و سرکرده‌های گروه‌های تروریستی که تحت نظر امریکایی‌ها در زندان «بوکا» بودند، به همراه ده‌ها هزار تروریست‌ دیگر از کشورهای مختلف جهان راهی سوریه شدند تا بزرگ‌ترین انقلاب!! تروریست‌ها با کمک آشکار مدعیان دمکراسی شکل بگیرد. در خلال سال‌های جنگ ترک‌ها، عرب‌ها و غربی‌ها بارها و بارها با سفر به دمشق از رهبران این کشور خواستند تا مسیر خود را از ایران جدا کرده تا جنگ هر چه سریع‌تر به‌پایان برسد، اما مقامات سوری هیچ وقت زیر بار این درخواست‌ها نرفتند و مقاومت را در برابر تسلیم شدن مجانی انتخاب کردند تا به این ترتیب جنگی خونین به مدت هفت سال در آسیای غربی در بگیرد.🔸ایران که همه آینده‌اش را بر باد رفته می‌دید برای کمک به متحد قدیمی‌اش و برای تامین منافع خود و نسل‌های آینده ناچار دست به کار شد. خیلی زودتر از آن چیزی که فکرش را می‌شد کرد، مستشاران ایرانی راهی سوریه شدند تا راهی را که با تفنگ دشمنان بسته بودند، با گلوله باز کنند. این استراتژی درست ایران باب میل و طبع خیلی‌ها نبود، برای همه کشورهای مداخله‌گر غیرقابل باور بود که ایران با تمام قدرت در کنار دمشق ایستاده و حاضر نیست کوتاه بیاید، چرا که برای استراتژیست‌های ایرانی ثابت شده بود که اگر قرار است قدرت بزرگ منطقه‌ای باشیم باید مانند بزرگان عمل کرد، ایران برای نخستین بار پس از انقلاب و بعد از حضور در لبنان برای حمایت از کشور دوست و به درخواست رسمی آنها، به یک کشور دیگر لشکرکشی کرد و سیل نیروها و تجهیزات ایرانی در مناطق مختلف سوریه خود را نشان داد.🔸در حالی که ایران برای دفاع تمام قد از منافع ملی‌اش در سوریه حضور یافته بود، برخی‌ها در تهران برای آنکه به این حضور نگاهی دینی بدهند، از آن به‌عنوان مدافع حرم یاد کردند، هر چند این عنوان درست بود، اما اصل، دفاع از منافع ملی بود. رهبر انقلاب اما واژه دیگری برای مدافعان حرم برگزیدند که در هیاهوی نوحه‌خوانان گم شد، «مدافعان حریم» عنوانی بود که کامل‌کننده بود اما چنان مدافع حرم زیر زبان برخی‌ها مزه کرده بود که ترک کردنش آسان نبود، به همین دلیل هزاران تهمت و افترا از سوی کم‌ایمانان و کسانی که سره را از ناسره تشخیص نمی‌دادند به مدافعان وطن زده شد، اینکه برای پول می‌روند، اینکه این مقدار پول می‌گیرند، اینکه برای دفاع از بشار اسد رفته‌اند و ده‌ها افترای ناپسند دیگر، در حال که در این سال‌ها کسی نبود به درستی پاسخ سوالات بی‌شمار ایرانی‌ها و ادعای دروغین رسانه‌های خارجی را بدهد. 🔸ایران برای آنکه بتواند مسیرش را به دریای مدیترانه باز کند، وارد عمل شد و با نشان دادن اهمیت امنیت در سوریه برای چینی‌ها و هندی‌ها این دو کشور را هم همراه ساخت. اما در همین زمان بود که دشمن تصمیم گرفت که عراق را هم ناامن کند تا به‌زعم خود با گسترش دادن جنگ ایران را سرگرم کنند و هزاران رزمنده عراقی را که در سوریه با ترویست‌ها می‌جنگیدند، مجبور به بازگشت به کشور خود کنند. اتحاد میان بعثی‌ها، فراری‌های ارتش صدام و تروریست‌های القاعده در پایتخت اردن شکل گرفت و کمک‌های اطلاعاتی امریکا نیز سر رسید تا شعله‌های جنگ گسترده‌تر شود، اما باز هم ایرانی‌ها از پس ماجرا برآمدند و کاری کردند که حامیان تروریست‌ها خود وارد میدان شوند، جنگ ابعاد تازه‌تری به خود گرفته بود.@syriankhabar@asrejadidma