🏝️روز هفتم محرم ۶۱ هجری — آب بر خیمه‌ها بسته شد🥺✍️روز هفتم محرم، یکی از تلخ‌ترین مراحل واقعه کربلا آغاز شد. در این روز، عبیدالله بن زیاد طی نامه‌ای به عمر بن سعد دستور داد که میان امام حسین(ع) و آب فرات فاصله بیندازد و اجازه دسترسی کاروان به آب را ندهد.🚩عمر بن سعد نیز عمرو بن حجاج را با گروهی از سواران مأمور نگهبانی از شریعه فرات کرد. از این روز به بعد، اهل‌بیت(ع) و یاران امام با محدودیت شدید آب روبه‌رو شدند. این در حالی بود که در میان خیمه‌ها زنان، کودکان و سالخوردگان حضور داشتند و گرمای سوزان بیابان، تشنگی را دوچندان می‌کرد.🚩بستن آب بر روی خاندان پیامبر(ص)، تنها یک اقدام نظامی نبود؛ بلکه نشانه آن بود که فرماندهان کوفه تصمیم گرفته‌اند برای وادار کردن امام به تسلیم، از هر ابزار فشاری استفاده کنند. آنان به خوبی می‌دانستند که در میان خیمه‌ها کودکانی هستند که تاب تشنگی طولانی را ندارند، اما با این حال، راه فرات را بستند.🚩با وجود این فشار سنگین، امام حسین(ع) و یارانش روحیه خود را از دست ندادند. آنان می‌دانستند که این نبرد، تنها جنگی بر سر قدرت نیست؛ بلکه آزمونی بزرگ برای سنجش وفاداری، ایمان و آزادگی انسان‌هاست.🚩در برخی گزارش‌های تاریخی آمده است که از همین روز، حضرت عباس(ع) و جمعی از یاران امام تلاش‌هایی برای تهیه آب انجام دادند تا اندکی از رنج تشنگی کودکان و زنان بکاهند. اما حلقه محاصره هر روز سخت‌تر می‌شد.🚩روز هفتم محرم، روز آغاز عطش بود؛ عطشی که تنها تشنگی جسم نبود. از این روز، تاریخ شاهد صحنه‌ای شد که در آن سپاهی پرشمار، آب را بر فرزندان پیامبر خدا(ص) بست و در مقابل، کاروانی کوچک با صبری بزرگ ایستاد.🚩کربلا از این روز وارد مرحله‌ای شد که دیگر بازگشتی برای آن متصور نبود. تشنگی، آرام‌آرام به یکی از ماندگارترین نشانه‌های عاشورا تبدیل می‌شد؛ نشانه‌ای که قرن‌ها بعد، هنوز نام حسین(ع) را با یاد آب و عطش در ذهن‌ها زنده نگه داشته است.📚منابع:طبری، تاریخ الامم و الملوکشیخ مفید، الارشاد فی معرفة حجج الله علی العبادابومخنف، مقتل الحسین(ع) (نقل در منابع متأخر)بلاذری، انساب الاشرافسید بن طاووس، اللهوف علی قتلی الطفوفکانال عصر ظهور ۳۱۳t.me/AsreZohoor313#کل_یوم_عاشورا#محرم#عصر_ظهور_۳۱۳