@asru1او تازه و رسیده‌ی خوبی‌ستاو از درون جعبه‌ی گیلاسبر روی سنگفرش من افتادیک شب که میهمانی من بودا

@asru1او تازه و رسیده‌ی خوبی‌ستاو از درون جعبه‌ی گیلاسبر روی سنگفرش من افتادیک شب که میهمانی من بوداو دست را به جیب فرو برداو میوه های تازه به من داداو مهربانِ اخم به ابروستمن کوزه‌های خالی خود راپر کرده‌ام شراب، اگر اوستبا او کلیدهای زیادی‌ستهر روز صبح زود، دلم راوا می‌کند به پنجره آبادبیماری روانی ما راگاهی خیال شرّه‌ی باراندر پارک‌های شهر مداواستاما وخیم‌تر شده بودیمما را مریض‌خانه نبردنددر بستری که طعم تو می‌داددریای شور بخت نبودمبا ماهیان رنگ به رنگششن‌های زیر پای تو بودمزندانی هوای تو بودمشُش‌های من هنوز پُراند ازصدها کُرور ماهی آزاداین صندلی هوای تو دارداین مبل‌ها هوای تو دارندبشقاب‌ها هوای تو دارندبالش پُر از پَر است عزیزمپس می‌توان پرید عزیزمپس می‌توان به دامنت افتاد با پنکه‌های سقفی قلبمسر گیجه و خنک‌نشدن بودشش ماه سال چلّه‌ی گرماشش ماه دیگر آتش سوزان‌خیس عرق شدیم که تقویمآن سال را نمی‌برد از یادجرأت برای غرق ندارمگاهی صدف نشانه‌ی دریاستپس گوشواره‌های تو دریاستباید به آب زد که رها شدسلول‌های لال تنم راهر مرگ فرصتی‌ست به فریاد#حسین_صفا@asru1