@asru1هربار هربار از سربازی که در من استاز این گلوله که به شقیقه‌ام شلیک می‌شود از جنازه‌ای که بی‌هو

@asru1هربار هربار از سربازی که در من استاز این گلوله که به شقیقه‌ام شلیک می‌شود از جنازه‌ای که بی‌هوده بر دشت اندوه آدمی مانده ‌است می‌ترسم آن‌چنان‌که آهسته‌آهسته دست‌ات را بر قلب‌ام می‌گذارم و از جنگ‌حفره‌ها تاریکی دود تنها صدای زنی را به یاد خواهم آورد زنی غمگین زنی درست شبیه زن رویاهایم زنی که معشوقه‌اش را در جنگ فراموش کرده ‌استو بی‌آن‌که گفته باشد دوست‌ات دارم به پرنده‌ای بدل شده است و من بی‌هوده در باد می‌رقصم مبادا جنگ و گرسنگیمرا از پای دربیاورند آری می‌ترسم از زن زیبایی که مرا در خود کشته ‌استو مرگ در میان انگشتان‌اش گیر مانده است.#حسن_ابراهیمی#شعر_افغانستان@asru1