‌رفیق روانپزشکم که شیفتهٔ غزل‌های سعدی و حافظ است، گفت: «شعر عاشقانهٔ فارسی، اگرچه زیباست بازنماییِ روابطی سمی و خودآزارانه است.»پاسخ دادم: «اگر در پیِ تجلیِ دوستیِ سالم و عزّتمند میان دو یار هستی، در شعر عراقی به دنبالش نگرد.»این بیتِ درخشان را از رشیدالدین وطواط برایش خواندم که به خط خوش بنویسد و مانند تاج بر پیشانی مطبش بنشاند:‌منم آنکس که شکر تو دانمتویی آنکس که قدر من دانی(نامه‌های رشیدالدین وطواط، انتشارات دانشگاه تهران، ص ۱۸۶).@atefeh_tayyeh