کپی‌رایتدر جدال بین موافقان و مخالفان پیوستن ایران به پیمان جهانی کپی‌رایت، کریم امامی در صف موافقان بود. او در دهه‌های ۱۳۵۰ تا ۱۳۷۰ بیش از ده مقاله و نامه در نشریات گوناگون منتشر کرد و به دیدگاه‌های مخالفان پاسخ داد. شماری از دلایلی که ایشان ارائه داده‌اند را می‌خوانیم:«۱. همان‌‌طور که خود میل ندارم ناشری در کشوری دیگر بدون اطلاع و رضایت من اثری از مرا به دست مترجم سپرده و نشر دهد به صاحبان آثار کشورهای دیگر هم حق می‌دهم از ترجمه و نشر آثارشان به زبان فارسی بدون اطلاع و موافقتشان ناخرسند باشند.۲. الحاق به پیمان باعث خواهد شد که تعدادی از تازه‌ترین کتاب‌های خارجی به شکلی نظم‌یافته به فارسی ترجمه شده و نشر یابند. این به معنی پیوند دادن اهل علم ما به پیشگامان علم و فن و ادب در جهان است و می‌تواند شکاف چندین ساله‌ای را که اغلب میان تاریخ انتشار اصل و ترجمهٔ آثار وجود دارد از میان بردارد.۳. این الحاق باعث می‌شود به مؤلف و ویراستارانِ کتاب اصلی دسترسی باشد، برای رفع اشکالاتی که ممکن است در فهم دشواری‌های متن پیش آید.۴. الحاق و به دنبال آن برقراری رابطه با ناشران کشورهای دیگر خودبه‌خود و به‌ناچار باعث خواهد شد که سطح عملکرد صنعت نشر ما ارتقا یابد، چه از نظر قابلیت کارمندانی که از آن پس به کار خواهد گرفت و چه از نظر کارایی و ابزار مدیریت آن. این اتفاقی است که در برخی رده‌های تولیدی افتاده است و دلیلی ندارد که فردا در صنعت نشر نیفتد.۵. الحاق راه مشارکت ناشران فعال و آینده‌نگر ایرانی را در پروژه‌های مشترک انتشاراتی با ناشران کشورهای دیگر بازمی‌کند. پروژه‌هایی چون تهیه و نشر دايرة‌المعارف‌ها یا فرهنگ‌های دوزبانهٔ مربوط به ایران که در حال حاضر پیشنهادش از ترس افست شدن دستاورد پروژه به دست غیر، به بایگانی سپرده می‌شود.»(ص ۲۰۲ تا ۲۰۴)در این میان روشنفکرانی چون نجف دریابندری مخالف پیوستن به این پیمان بودند:«من با پیوستن ایران به قرارداد بین‌المللی کپی‌رایت مخالفم و فکر می‌کنم اگر بی‌مطالعه و بدون توجه به عواقبی که به بار خواهد آمد این قدم برداشته شود، صنعت ضعیف و نحیف نشر ما چنان صدمه‌ای خواهد خورد که تا سال‌ها کمر راست نخواهد کرد.اگر فردا اعلان کنند که ایران به کنوانسیون برن یا چیزی نظیر آن پیوست ناشران ما دیگر نخواهند توانست به این آسانی‌ها با ناشران دندان‌گرد انگلیس و فرانسه و آلمان کنار بیایند. آنها خواهان قسمتی از درآمد ناشران ایرانی خواهند شد. ناشر هم لابد باید بار این خرج را از دوش خودش به دوش خریدار کتاب منتقل کند. دوش خریدار کتاب هم تحمل این بار اضافی را ندارد.اگر الآن آسیا و آفریقا از لحاظ فرهنگی محتاج به غرب است و ناچار است که فراورده های فرهنگی غرب را شکسته‌بسته به زبان‌های محلی خود ترجمه کند، این وضع لااقل تا حدی نتیجهٔ غارت آسیا و آفریقا در قرون گذشته به دست دول استعمارگر غربی است. به عبارت دیگر، می‌خواهم بگویم که ما بهای این آثاری را که داریم ترجمه می‌کنیم قبلاً شش‌لا و هشت‌لا پرداخته‌ایم و آن عده از ما که از این حیث حساسیت اخلاقی دارند می‌توانند آسوده‌خاطر باشند. البته این نکته را لازم است یادآوری کنم که به نظر من برهان اخلاقی قضیه مطلقاً بی پا نیست. یعنی نمی‌خواهم بگویم که اخلاقاً کار خوبی می‌کنیم که مال دیگران را تصرّف می‌کنیم چنان که فرنگی‌ها هم خوب کاری نمی‌کردند که سرزمین ما را غارت می‌کردند اگر عمری باقی باشد، حدود یک قرن دیگر خیال می‌کنم ما سربه‌سر خواهیم شد و آن وقت می‌توانیم تقاضای پیوستن به کنوانسیون برن را همراه با عکس و رونوشت شناسنامه تسلیم دفتر مرکزی قرارداد کنیم.» (ص ۲۰۶ و ۲۰۷)منبع:شناخت‌نامهٔ کریم امامی؛ آن سادهٔ بسیارنقش، گردآوری و تنظیم مهناز مقدسی زیر نظر گلی امامی، انتشارات نیلوفر، ۱۴۰۴.@atefeh_tayyeh