حلوای طیبه‌خانمدست‌پخت مادرم بهترین بود و در آشپزخانهٔ پاکیزه‌اش به اندک‌زمانی با دستان ظریفش جادوگر

حلوای طیبه‌خانمدست‌پخت مادرم بهترین بود و در آشپزخانهٔ پاکیزه‌اش به اندک‌زمانی با دستان ظریفش جادوگری می‌کرد. اصلاً همه‌کارش از یکدگر بهتر بود و برای منِ نه‌ساله، قهرمان جهان بود.طیبه‌خانم، زن همسایه، که گاهی بوی زهم مرغ‌هایش کوچه را برمی‌داشت با مادر که چشمان درشت و سیاه داشت، با مادر که دستان کوچک و سپیدش دست خدا بود، با مادر که کارش به کار هیچکس نبود، میل به رقابت داشت و گاه به شوخی و جدی به پروپای او می‌پیچید.پیش از ظهر بود و هوا سرد و نمناک بود. یکی از آشنایان طیبه‌خانم فوت کرد و قرار شد مادر که خوشمزگیِ حلوایش زبانزد بود، برای پختن حلوا به رفیقش کمک کند. وضو گرفت و سیاه تن کرد. موهای مرا بست و با طیبه‌خانم راهی خانه‌ای کرد که نمی‌دانم کجا بود و می‌دانم دور نبود. مادر رفت زعفران و گلابش را بخرد و خودش را به ما برساند.من و طیبه‌خانم زودتر رسیدیم. تصویری محو از خانه‌ای قدیمی و دوطبقه در سرم هست: دیوار آجری، حیاط کوچک، موکت‌های طوسی؛ طبقهٔ بالا مردانه و پایین زنانه. همه‌چیز سیاه بود. صدای گریه‌های آرام، جیغ‌های خفه، تلاوت قرآن و پچ‌پچِ زنان در آشپزخانه به گوش می‌رسید. من منتظر مادر بودم و چشمم به در بود. از کسی شنیدم که می‌گفت: «زنانه شلوغ است، مردانه خلوت؛ یک دیس برای مردانه و سه دیس برای زنانه بس است.»مادر آمد. زنان سلامش کردند و او بی‌درنگ، با بهترین دست‌های جهان، دست‌به‌کار شد. بوی گرم آرد برشته، روغن جامد و زعفران، با عطر شیرین گلاب در هم آمیخت و آشپزخانهٔ نیمه‌تاریک را پر کرد. طیبه‌خانم هم با پاهای پرانتزی کوتاهش، لِک‌ولِکی می‌کرد و کنار دست مادر مشغول کار بود. در چشم‌برهم‌زدنی، چهار سینی حلوا روی میز بود؛ دو تا را مادر پخته بود و دو تا را او. حلوای مادر قهوه‌ای مایل به طلایی بود. من با افتخار به رنگ‌ورخش نگاه کردم. کنار مادر خزیدم؛ سرم را به پهلویش تکیه دادم و او دستش را روی مویم گذاشت.خانم‌ها از مادر تشکر کردند و مادر نشست چای بنوشد. من حواسم به حلواها بود. نگاهی میان طیبه‌خانم و دو زن از اقوامش رد و بدل شد. بلافاصله دو سینیِ او به زنانه و دو سینیِ مادر به مردانه فرستاده شد. طیبه‌خانم تن خود را کنار تن روشن مادر تپاند و شروع کرد به پرحرفی.مدتی گذشت و مجلس تمام شد. دو سینی طیبه‌خانم، صاف و صیقلی از زنانه برگشت، ولی دو سینی مادر، یکی خالی و دیگری تقریباً دست‌نخورده از مردانه برگشته بود. مادر از گوشهٔ چشم به سینیِ دست‌نخورده‌اش نگاه کرد و خستگی به تنش ماند. طیبه‌خانم با خنده‌ای زیرلب، به روی مادر آورد که انگار حلوایت طرفدار نداشت! از لحظه‌ای که سینی مادر دست‌نخورده برگشت، چشم دوخته بودم به صورتش که رنگ‌به‌رنگ می‌شد. مادر در سکوت، به شوخی‌های طیبه‌خانم لبخندی کمرنگ می‌زد و موهای مرا نوازش می‌کرد.آن روز اولین بار بود که مفهوم رندی را درک کردم و در دنیای نه‌سالگی‌ام، قهرمان زندگی‌ام شکست خورد.@atefeh_tayyeh