عیش و خوشبختی مردم سبب درد درون و خراش جان وى بود #قاجار #ایرانشناسی #پژوهشگاه_ایرانشناسی مسیو ا

عیش و خوشبختی مردم سبب درد درون و خراش جان وى بود #قاجار #ایرانشناسی #پژوهشگاه_ایرانشناسی مسیو اولیویه فرستاده فرانسه به ایران در دوره آغامحمدخان مینویسد: 《"[به فرمان آغامحمدخان ]هر مسلمانی شراب بخورد او را نیز شکم پاره کنند در ایام سلطنت صفویه، و زمان…«آغا محمد خان لاغر و باریک اندام بود و از دور جوانی چهارده ساله به نظر می‌آمد. چهره چین خورده و بی مو داشت و مانند چهره پیرزنان بود و چون بیشتر در خشم بود سیمای خوشایند نداشت.اگر کسی به روی او می نگریست در خشم می شد و به این گونه کسی جرات نداشت بر چهره او بنگرد. می نویسند که وی اغلب گرفتار حمله‌ی صرعی بوده است و گاهی در سفرها این حالت روی می‌داده و هر بار که مبتلا می شد تا دو ساعت بی هوش و در حال تشنج بوده است. روزی در شکار، اسب وی در باتلاقی فرو رفته و در آن حال گرفتار همان حمله صرعی شده بود. سربازی که با وی بود به رنج بسیار او و اسبش را از باتلاق بیرون کشید و در کنار او ایستاد تا به هوش آید.چون چشم باز کرد و وی را دید از او بسیار ممنون شد و به او انعامی وعده کرد. اما مدت ها گذشت و به وعده خود وفا نکرد و آن سرباز که جرات نمی کرد مطالبه کند هر زمان که با او روبه رو می شد بر چهره او می نگریست شاید به این وسیله وعده او را به یادش آورد.روزی که باز بر چهره او می نگریست آغامحمدخان در خشم شد و فرمان داد چشمان او را بیرون آوردند.»📚بن مایه:تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران در دوره معاصر، سعید نفیسی، برگه ۷۴@atorabanorg«آغا محمد خان لاغر و باریک اندام بود و از دور جوانی چهارده ساله به نظر می‌آمد. چهره چین خورده و بی مو داشت و مانند چهره پیرزنان بود و چون بیشتر در خشم بود سیمای خوشایند نداشت.اگر کسی به روی او می نگریست در خشم می شد و به این گونه کسی جرات نداشت بر چهره او بنگرد. می نویسند که وی اغلب گرفتار حمله‌ی صرعی بوده است و گاهی در سفرها این حالت روی می‌داده و هر بار که مبتلا می شد تا دو ساعت بی هوش و در حال تشنج بوده است. روزی در شکار، اسب وی در باتلاقی فرو رفته و در آن حال گرفتار همان حمله صرعی شده بود. سربازی که با وی بود به رنج بسیار او و اسبش را از باتلاق بیرون کشید و در کنار او ایستاد تا به هوش آید.چون چشم باز کرد و وی را دید از او بسیار ممنون شد و به او انعامی وعده کرد. اما مدت ها گذشت و به وعده خود وفا نکرد و آن سرباز که جرات نمی کرد مطالبه کند هر زمان که با او روبه رو می شد بر چهره او می نگریست شاید به این وسیله وعده او را به یادش آورد.روزی که باز بر چهره او می نگریست آغامحمدخان در خشم شد و فرمان داد چشمان او را بیرون آوردند.»📚بن مایه:تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران در دوره معاصر، سعید نفیسی، برگه ۷۴@atorabanorg