به نوبت، هرکس می رفت سلامی می گفت و حال می پرسید.من که رفتم، پرسیدم شناختی آقارضا؟معلوم بود، نه ! گف

به نوبت، هرکس می رفت سلامی می گفت و حال می پرسید.من که رفتم، پرسیدم شناختی آقارضا؟معلوم بود، نه ! گفتم اصغر اروجی. ضعیف خندید و دستم را گرفت...ای!! خوبی اصغر جان! روبرویش نشستم.  آب از بینی اش قطره قطره می ریخت. سرش را به زحمت بالا می آورد و حرف زدن برایش آسان نبود. کمانچه طربناک بود و رقصنده ها یکی یکی وسط می آمدند.  از ریتم کند تا... از یک قرصه تا... و هنوز نگاه من به آقارضا دوخته بود. سرگشته و مایوسانه با خود گفتم:این نگاه سرد چه نسبتی با آن جوان رعنای کتابخانه مسجد مهدیه دارد!؟خواستم بپرسم این همه توی نحله ها، گروه ها، کتاب ها، شعرها و قله ها  گشتی و در آب های سرد زمستان شنا کردی، یافتی آن چه در پی اش بودی؟می گویند یک شب از  قله سرآخور تا  شاه جهان را بی امان رفته بود تا خط الراس این دو را پیدا کند. با ماشین تا باجگیران می رفت و بعد آن همه راه را تا قوچان پیاده می آمد.جرات کرده بود در هنگامه سیل قوچان وقتی آب روی پل را گرفته بود و ماشین های ارتش می ترسیدند از  آن بگذرند، لباس کنده و وسط پل ایستاده بود تا خاطرشان جمع شود پل خراب نشده است.اما آن شب پاییز ...نه! دیگر برقی به چشمانش نبود!!اگر هم بود چیزی نمی گفت. هیچ گاه نگفت... .آقارضا غفاریزیست بی شرح شرح!تجربه کرد بی چون و چون و چشید ...کتابتازیانه، زندان، محرومیتگاز جوش ...و انسان را زنده باد زندگی!زنده باد مرگ!"علی اصغر ارجی"مردادماه ۱۴۰۵_ _ برای این نوشتار از یاری آقایان،  عمید غفاری، محمد خاکشور، مهدی لعل فام، رضا قوچانی، رضا صباغ مقدم، ابوالفضل رمضانیان، رضا غلامی و خصوصا محمود دلال مقدم بهره مندم بوده ام. خداوند نگه دارشان باشد.#علی_اصغر_ارجی#خاطره_نویسی#نشریه_اترک_قوچانhttps://t.me/AtrakQuchanNewspaper