💥 فغان از رسانه های منحط و درگیر با این همان گویی رسمیت یافته!✍حمید رجب نژادتحلیلگر و منتقد اجتماعی🔹رسانه یکی از مهم‌ترین نهادهای دنیای مدرن است؛ نهادی که نقشش این است تا میان "جامعه" و " قدرت" بایستد و شکاف های دو سوی را به سوزن  پرسش و نقد و به چالش کشیدن اصحاب قدرت و... واقعیت‌های پنهان را آشکار سازد، امکان گفتگو را فراهم کند و شهروند را در فهم جهان پیرامون خود یاری دهد. اشتباه مسلم است اگر رسانه را فقط ابزار انتقال خبر بدانیم/ بدانند!🔹رسانه باید میدان برخورد اندیشه‌ها، بستر طرح پرسش‌ها و ازدحام روایت‌ها، و میدان آشکار کردن حقیقت و واقعیت ها باشد؛ نه ابزار یکدست سازی و پرده پوشی و صرفا ترویج نگاه های رسمی اصرار بر ایده های سطحی.🔺امروز از همه کانال‌های خبری پیام‌رسان‌ها خارج شدم؛ حتی از برخی کانال‌هایی که عنوان باصطلاح «تحلیلی» را یدک می‌کشیدند.این خروج، برای من عصیان و اعتراض فردی به فضایی است که در آن رسانه، به جای آنکه پنجره‌ای به سوی واقعیت‌های متکثر جامعه باشد، به «خیابان های یکطرفه»!! برساخت و انتقال  یک روایت و فقط یک روایت، تبدیل شده است.بسیاری از رسانه‌های خبری و تحلیلی ایران، کم‌مایه، یک‌سونگر و محافظه‌کار‌اند. نه شجاعت حرفه‌ای دارند که به سراغ مسائل واقعی و پیچیده جامعه بروند و نه آن‌قدر استقلال دارند که روایت‌های رسمی و رایج را به پرسش بکشند. نتیجه این وضعیت، وجود رسانه‌ هایی است که به جای روشنگری، و گشودن افق های تازه، به بازتولید نگاه‌های رسمی و تثبیت‌شده مشغول اند.🔹اما مسئله فقط محتوای خبرها نیست. مسئله، رابطه رسانه با مخاطب  نیز در میان است. اغلب رسانه‌ های موجود، امکان اظهار نظر، نقد و گفتگوی عمومی را از مخاطب سلب کرده و به همین آسانی او را  از حق اجتماعی اش- که حق مشارکت در طرز اداره جامعه است- محروم کرده ند. مخاطب کسی نیست که فقط خبردریافت کند؛ بلکه  مخاطب، صاحب تجربه، اندیشه و پرسش است، و رسانه باید صدای او باشد. حذف صدای مخاطب، یعنی حذف عنصر اصلی فرآیند شکل‌گیری آگاهی جمعی.وقتی رسانه‌ها امکان گفتگو را از بین می برند، در واقع مخاطب را به شنونده خاموش تبدیل می‌سازند، و در این روند، به تدریج جامعه‌ای شکل می‌گیرد که در آن افراد به جای اندیشیدن، به تکرار و سطحی نگری و یکجانبه نگری سقوط می‌کنند؛ و به جای مواجهه با و تجربه دیدگاه‌ها و شنیدن صداهای متفاوت موجود و تامل و تدبر و جرح و تعدیل و چالش با آنها و زیستن با جهان-زیستی متنوع و دارای اضلاع و زوایای طبیعی متعدد، محیط‌ بسته ی، یکجانبه ی بی خبر از جهان های دیگر را نهایی و طبیعی و بدیهی تاریخی تلقی می کنند. در نتیجه، به جای جامعه‌ای پویا، جامعه‌ای یک بعدی و کم عمق پدید می‌آید که از فهم و حل مسئله یا مسائل خود ناتوان است.🔺من از چنین فضایی گریزانم. آزادی روح و استقلال اندیشه‌ام را نمی‌خواهم در بند نگاه‌ها، قلم‌ها و روایت‌هایی اسیر ببینم که از ترس، منفعت یا مصلحت؛ واقعیت را ناقص و گزینشی عرضه می‌کنند.امروز از این چراگاه های خبری گریختم! رهایی جان، گاهی از لحظه‌ای آغاز می‌شود که انسان تصمیم می‌گیرد غذاهای آماده و کارخانه ای دیگران را نپذیرد.#نشریه_اترک_قوچان#رسانه_فضای_عمومی_بین_مردم_و_دولتhttps://t.me/AtrakQuchanNewspaper