من غریبانه ترین شعر خودم را گفتمو تو لبریز ترین حق خودت را خوردیبغلت امن ترین جای جهان بود ولیبا خود

من غریبانه ترین شعر خودم را گفتمو تو لبریز ترین حق خودت را خوردیبغلت امن ترین جای جهان بود ولیبا خودت امن ترین جای جهان را بردیرفتی از باور دلباخته ام ، محو شویبدتر از باور دلباخته ها ، افسردیبا قدمهای بلندی که خزانت برداشتتن خشکیده ی اشعار مرا آزردی...نه فقط قلب و دل و روح و نفسهایم راتو غریبانه ترین شعر مرا هم بردى؟؟