تو مرغ عشقی و در جانم آشيانه گرفتیهزار گلشن دل را به يك بهانه گرفتی! مرا دليست كه هرگز به دلبری نسپر

تو مرغ عشقی و در جانم آشيانه گرفتیهزار گلشن دل را به يك بهانه گرفتی! مرا دليست كه هرگز به دلبری نسپردمدر اين خرابه ندانم چگونه خانه گرفتی! من آن كبوتر پروازی ام كه رام نبودممرا به دام كشيدی به آب و دانه گرفتی! به برق خشم براندی به ناز چشم بخواندیببين كبوتر دل را چه دلبرانه گرفتی! جوانه ها به دلم از نسيم عشق تو سر زدشدی چو آتش و در نطفه ای جوانه گرفتی! بهای ناز تو جان بود اگر دريغ نكردمدر اين معامله هم بارها بهانه گرفتی! چگونه نام وفا مي بری كه از ره ياریبه ياد من ننشستی سراغ من نگرفتی! هزار مرغ غزل خوان به نام عشق تو پر زدميان آن همه بال مرا نشانه گرفتی! چو بلبلان بهاری ترانه خوان تو بودمبه صد بهانه ز من لذت ترانه گرفتی! بيا بيا كه پس از شِكوِه ها هنوز هم اي يارتو مرغ عشقی و در جانم آشيانه گرفتی!  مهدی_سهیلیزاده‌ی۷تیرماه۱۳۰۳درگذشت۱۸‌مرداد۱۳۶۶یادش‌سبز🍃