آفتابی شد به تنهایی ما  تابید و رفتآتشی زد در جواهرخانه‌ی خورشید و رفتگاه در پیراهن یک ابر از من دل برید بغض کرد و آسمان را بی هوا بارید و رفتشاه ماهیِ من از ساحل گریزان رد شد و طعنه زد بر دلربایی های مروارید و رفتگفته بودند آنسوی دریا نرو طوفانی استخط بطلانی کشید از عشق بر تردید و رفتباد با پرچم‌سرای دوستان بیگانه بودچرخ بازیگر به کام دشمنان چرخید و رفتعاقبت بر زخم‌های این دل وامانده‌مانمشتی اندوه نمک‌آلوده را پاشید و رفت#شیدا_التیام