باران.. ای دختر زیبا روی گمشده شهر قصه هاوای غریب واژه کوچیده از شهر غصه ها... دیریستدر ملک غمزده و اتش سرای مابیشتر به خاطره مه گرفته مادربزرگی میمانیکه وصف خاطرات شیرین طفولیت خود رابا لبخندی به تلخی زندگی امروز شهر مابر نوادگانی گرد نشین خرمنی از آتش و ظلمات  نقل میکندتا طراوت ملموس بهاران و عطر خزان راو هم آغوشی برگ و باد و آب راو معنی از یاد رفته چک چک ناودان شکسته همسایه راو مفهوم بوی نم و هجوم ابر سیاه و سراپا خیس شدن را به نو باوگان دلبند خویشندریس و یاد کندبارانای باکره حیات که از کائنات می اییبا هزاران راز وبی هیچ منت و نازبا زخم های بی مهری این شهر دود و نفرین و  خواب ابدی رفته رابر دوش... این رانده شذگان تزویر و دود و اهن و اختلاص راکه از دبار سروهای سبز نه چندان دور و بلند آسمان مادیر بازی است.. بیشه زاری خشک و بی علفاز برایشغالان  و کفتار صفتاننمانده استباران منسلام بر توباران ای دختر دلگرفته این دیار غزیبحق با تو ستکه قهر کنی ما رابا سرزمینی کهپر از دین و خالی از غقیده استو ملکی که دیر بازهمای خرد و مهر و صداقتاز آسمانش رمیده است  و اگر روزی دگر بار جون زنی زیبا و آبستن به دیار تشنه ما بر حسب اتفاق ره گم کردیاز من به توتنها یک نگاهیک التماس و آه تا دیدار آخر مادر سردی تلخ یک پگاهاین آخرین کلام قیل از مرگ ماست و شاید زبانم لالپایان یک مهدیک تاریخیا یک ارزوی کالبه کام تشنگی استقیل ان ای زلال بی منت حیات بخشکه انتظار، خودانتظارت  را میکشداز من واز یاراندر واپسین کلامما را ببخشباران...😔#اردشير_لسانلندن - جمعه ٢٨ نوامبر ٢٠٢۵@avaye_doust