خاموشی لبهام ُیادت هستتو عصر فروردین بی برگشتبا نامه ای که پشت در اومدبعد از غروب ِکربلای هشتاز تو چ

خاموشی لبهام ُیادت هستتو عصر فروردین بی برگشتبا نامه ای که پشت در اومدبعد از غروب ِکربلای هشتاز تو چه پنهون، عاشقت بودماز دل نه از سلول سلولمبا تو جهانم تازه تر می شداز روزهای طبق معمولمتو زنده تر بودی و کوچکسالبا دامن گلدار و کوتاهتگفتم: بمونم با تو؟ گفتی : نه!گفتم : خدا ...گفتی که: همراهتگفتی . برو این کوچه ها فرداشب پرسه های روزگار ماستدشمن رسیده تا لب اروندفردا همین ساعت قرار ماستعشق من و این خاک همراهتخندیدم و دل کندم از دنیارفتم که برگردم به آغوشترفتم که برگردم به رویاهاخون رفت و آتش رفت و من موندمبی قلب عاشق زیر خاک سردعشق تو قطره قطره بیرون زداز چشمهای عاشقم با دردنفرین به هر کی تو لباس منقلب تو رو با بد دلی آزردنفرین به دنیایی که خالی شدنفرین به رویایی که بی من مُردتو چشمهای «عکس» من گاهیبا گوشه ی چشمت تماشا کنلعنت به این ترسی که بین ماستمن عاشقت بودم ...تو‌ حاشا کن !من عاشقت بودم تو حاشا کنتا این غبار خسته بنشینهما با همیم این رابطه ، این عشقبین من و بین تو شیرینهعبدالجبار کاکایی@avaye_doust