... در راه قُم به هر چه گذشتم عبوس بودپیچید کوه و فحش به من داد و دور شدصحرا همه خطوط کج و کوله و سی

... در راه قُم به هر چه گذشتم عبوس بودپیچید کوه و فحش به من داد و دور شدصحرا همه خطوط کج و کوله و سیاهطومار سرنوشت و خبرهای سهمگیندریاچه هم به حال من از دور می گریستتنها طواف دور ضریح و یکی نمازیک اشک هم به سوره ی یاسین من چکیدمادر بخاک رفت.13آن شب پدر به خواب من آمد، صداش کرداو هم جواب دادیک دود هم گرفت به دور چراغ ماهمعلوم شد که مادره از دست رفتنی استامّا پدر به غرفه ی باغی نشسته بودشاید که جان او به جهان بلند بردآن جا که زندگی، ستم و درد و رنج نیستاین هم پسر، که بدرقه اش می کند به گوریک قطره اشک، مزد همه زجرهای اوامّا خلاص می شود از سرنوشت منمادر بخواب، خوشمنزل مبارکت.14آینده بود و قصّه ی بی مادریّ منناگاه ضجّه یی که بهم زد سکوت مرگمن می دویدم از وسط قبرها بروناو بود و سر به ناله برآورده از مغاکخود را به ضعف از پی من باز می کشیددیوانه و رمیده، دویدم به ایستگاهخود را بهم فشرده خزیدم میان جمعترسان ز پشت شیشه ی در آخرین نگاهباز آن سفیدپوش و همان کوشش و تلاشچشمان نیمه باز:از من مشو جدا.15می آمدم و کلّه ی من گیج و منگ بودانگار جیوه در دل من آب می کنندپیچیده صحنه های زمین و زمان بهمخاموش و خوفناک همه می گریختندمی گشت آسمان که بکوبد به مغز مندنیا به پیش چشم گنه کار من سیاهوز هر شکاف و رخنه ی ماشین غریو بادیک ناله ی ضعیف هم از پی دوان دوانمی آمد و به مغر من آهسته می خلید:تنها شدی پسر.16باز آمدم به خانه چه حالی! نگفتنیدیدم نشسته مثل همیشه کنار حوضپیراهن پلید مرا باز شسته بودانگار خنده کرد ولی دلشکسته بود:بردی مرا بخاک سپردی و آمدی؟تنها نمی گذارمت ای بینوا پسرمی خواستم به خنده درآیم ز اشتباهامّا خیال بودای وای مادرم....@avaye_doust 😔