يك روز، ايران نام‌هايى را به خاطر سپرد كه قرار نبود فقط يك اسم باشند...پسرها و دخترهايى كه هنوز اول راه بودند؛ چشم‌هايى پر از رؤيا، قلبهايى پر از اميد و زندگی‌هايى كه هنوز هزاران صفحه‌ی نانوشته داشت.آن‌ها مى‌توانستند فرداى خودشان را بسازند...مى توانستند بخندند، عاشق شوند،پير شوند و قصه‌ى زندگیشان را كامل كنند.اما قصه‌ی بعضی‌ها نيمه‌كاره ماند.امروز از آنها فقط عكس نمانده؛خاطره مانده،داغ مانده،و نام‌هايى كه هر بار گفته مى‌شوند، قلب يك خانواده و يك ملت را مى‌لرزانند.ايران، فرزندان جوانش را فراموش نمی‌كند...فرزندانى كه جوان رفتند،اما نامشان در حافظه‌ى اين سرزمين ماندگار شد.ما آن ها را «جاويدنام» مى‌خوانيم؛چون بعضى انسان‌ها آن‌قدر بزرگ زندگی مى‌كنند، كه حتى پايان زندگی‌شان هم نمى‌تواند پايان داستانشان باشد.به ياد جاويدنامان ميهنم…به یاد آنان که هفت‌ماه از نبودنشان گذشت😔😔