سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان »حکایت شمارهٔ ۱ پادشاهی را شنیدم به کُشتنِ اسیری اشارت ک

سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان »حکایت شمارهٔ ۱    پادشاهی را شنیدم به کُشتنِ اسیری اشارت کرد. بیچاره در آن حالتِ نومیدی مَلِک را دشنام دادن گرفت و سَقَط گفتن، که گفته‌اند: هر که دست از جان بشوید، هر چه در دل دارد بگوید.وقتِ ضرورت چو نَمانَد گریزدست بگیرَد سَرِ شَمشیرِ تیزمَلِک پرسید: «چه می‌گوید؟» یکی از وزرایِ نیک‌مَحضر گفت: «ای خداوند! همی گوید: وَ الْکاظِمِینَ الغَیْظَ وَ الْعافِینَ عَنِ النّاسِ». مَلِک را رحمت آمد و از سَرِ خونِ او درگذشت