تنهایی در عصر دیجیتال: چرا شبکه های اجتماعی جامعه نمی سازند بخش اول - زندگی بی بدن در عصر دیجیتالآید

تنهایی در عصر دیجیتال: چرا شبکه های اجتماعی جامعه نمی سازند بخش اول - زندگی بی بدن در عصر دیجیتالآیدین آرتادر بخش نخست این گفتار، از یکی از عمیق‌ترین تناقض‌های زمانه آغاز می‌کنیم: جهانی که در آن بیش از هر زمان دیگری به هم «وصل» شده‌ایم، اما کمتر از همیشه احساس تعلق می‌کنیم. ما ساعت‌های زیادی را در فضای دیجیتال می‌گذرانیم؛ جایی که گویی بدن، مکان، حضور و لمس واقعی جای خود را به پروفایل، پیام، تصویر و اتصال لحظه‌ای داده‌اند.این بخش با نقد وعدهٔ شبکه‌های اجتماعی برای «جامعه‌سازی» پیش می‌رود؛ وعده‌ای که قرار بود انسان‌های تنها را دوباره به هم نزدیک کند، اما اغلب به استخراج توجه، روابط سطحی، حباب‌های فکری و تنهایی عمیق‌تر انجامیده است. پرسش اصلی این است: آیا جامعهٔ مجازی واقعاً می‌تواند جای جامعهٔ انسانی، زنده و ریشه‌دار را بگیرد؟در ادامه، بحث به فروپاشی پیوندهای سنتی، تضعیف جامعه‌های محلی، مدرنیتهٔ سیال و فردمحوری شبکه‌ای می‌رسد. در نهایت، این بخش نشان می‌دهد که مشکل ما فقط کمبود ارتباط نیست؛ ما با بحران ریشه، بدن، حافظهٔ مشترک و زیستن در جهان واقعی روبه‌رو هستیم.لینک دسترسی یوتیوب سمینار:https://youtu.be/T0EbUW3S24c@AydinAreta