.از آن هجوم خسته ی تلخدر مسیر ابتذال یک باور تا پوسته ی شیدایی آفتاب در بطن زایشی دوبارهاز قرن تاول زده ی سیاهی تا تجزیه ی خاک یک اسطوره هیچ نمانده .... فریاد حنجره کجای زمانه را پر می کندکه آوار نشود این تباهی بر روزگار مصیبت،کجای مغز های تو خالی اسارت لبخند را حق دانسته اند که زخم های پنهان را بر دردهای دیرینآن چنان خشمانه می کوبند که نفس در حجم خون رها می شود...از لقمه های لاغر تا دردهای رهایی هیچ نمانده جز نگاهی پریشانکه طغیان دردها را در سکوت می شمارد #مریم_پورقلی @maryampurgholi@Ayene_eshgh