ادامه از بالا 👆⭕️ یکی از بهترین کتاب‌هایی که در سال‌های اخیر خوانده‌ام ، کتاب «آزاد : بلوغ در ورود به پایان تاریخ» (Free: Coming of Age at the End of History) نوشتهٔ «لیا اوپی» (Lea Ypi) است . نویسندهٔ این اثر ، پروفسور آلبانیایی‌تبار فلسفه و نظریهٔ سیاسی در مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن (LSE) است.🔴 پس از فروپاشی شوروی و دیکتاتوری‌های سوسیالیستی در شرق اروپا ، رژیم انور خوجه در آلبانی— که افراطی‌ترین نوع سوسیالیسم در اروپا به شمار می‌رفت —نیز سقوط کرد . مردم این کشور احساس می‌کردند از جهنم دیکتاتوری سوسیالیستی به بهشت جهان آزاد و سرمایه‌داری وارد شده‌اند . آنان تصور می‌کردند برای رشد و ثروتمند شدن باید با تمام توان وارد بازار آزاد شوند . در همین راستا ، شرکت‌ های هرمی و مراکز مالی کلاهبردارانه مانند قارچ رشد کردند . اکثریت جامعه دارو ندار و حتی خانه‌های خود را فروختند تا با سود های ماهانهٔ ۴۰، ۵۰ و حتی ۱۰۰ درصدی ، زندگی به سبک غربی را تجربه کنند.⭕️ این سیستم سرمایه‌داریِ نوپا که بر پایهٔ کلاهبرداری بنا شده بود ، ناگهان فرو ریخت . حدود نیمی از جمعیت کشور تمام دارایی خود را از دست دادند و خشم ناشی از این بحران ، به جنگی داخلی انجامید که در آن هزاران نفر کشته شدند.🔴 لیا اوپی در این کتاب — که در قالب خاطرات کودکی و نوجوانی او همراه با تحلیل‌های گاه‌ به‌ گاهش به عنوان یک فیلسوف و متفکر منتقد نوشته شده —کوشیده است چرایی و چگونگی مسحور شدن جامعهٔ آلبانی در برابر سرمایه‌داریِ بی‌دروبیکر را توضیح دهد.⭕️ در تحلیل‌های او می‌توان رفتار بخشی ناآگاه از هموطنان ما را دید ؛ کسانی که چگونه محو و مجذوب نظام اقتصادی ، فرهنگی و اجتماعی غرب شده‌اند ، در معشوق جز زیبایی نمی‌بینند و دست به تقلید کورکورانه زده‌اند بدون آنکه دربارهٔ چرایی آن بیندیشند . آنان در پاسخ به این پرسش که چرا بدون تفکر تقلید می‌کنند ، می‌گویند : «اگر بد بود، غربی‌ها آن را انجام نمی‌دادند.» از آن بدتر ، در بسیاری از مواقع ، فردِ پرسش گر به غرب‌ ستیزی متهم می‌شود . متأسفانه این نوع نگاه و روان‌شناسی به‌ ویژه در میان برخی نخبگان ما بسیار گسترده است.🔴 لیا اوپی نشان می‌دهد که نه همه چیز در سوسیالیسم بد بود و نه همه چیز در سرمایه‌داری غرب خوب . تنها از طریق به‌ کارگیری «عقل نقاد» است که می‌توان سره را از ناسره جدا کرد و با درس گرفتن از اشتباهات ، راه پیش‌رو را یافت . اعتراضات گستردهٔ اخیر در آلبانی علیه واگذاری یک جزیره به دختر و داماد دونالد ترامپ (ایوانکا ترامپ و جرد کوشنر) ، نشان از درس گرفتن مردم آلبانی از اشتباهات گذشته دارد.⭕️ او در صفحهٔ ۲۶۶ کتاب ، که ترجمه آن را در اینجا می بینید ، نگاه کورکورانه‌ای را که آلبانی را به آن بحران کشاند ، این‌گونه توضیح می‌دهد :🟡 «در طول آن سال‌ها ، بقیهٔ اروپا چیزی بیش از یک شعار انتخاباتی بود ؛ نمایانگر شیوهٔ خاصی از زندگی که پیش از آنکه توجیه‌ پذیر باشد ، جذب می‌شد . اروپا مانند تونلی طولانی با ورودیِ روشن ، چراغ‌ های پرنور و تابلوهای چشمک‌زن بود ، اما درونی تاریک داشت که در ابتدا دیده نمی‌شد . وقتی سفر شروع شد ، به ذهن هیچ‌ کس خطور نکرد بپرسد این تونل کجا به پایان می‌رسد ، آیا چراغ‌ هایش خاموش می‌شوند و آیا اصلاً خروجی دیگری دارد یا خیر . هیچ‌کس به فکرش نرسید مشعلی بیاورد ، نقشه‌ای بکشد ، یا بپرسد آیا تاکنون کسی از آن بیرون آمده است یا نه . در عوض ، ما فقط به راه خود ادامه دادیم و امیدوار بودیم تونل روشن بماند ؛ با این فرض که به اندازهٔ کافی سخت کار کرده‌ایم و منتظر مانده‌ایم —درست همان‌طور که پیش‌تر در صف‌های سوسیالیستی منتظر می‌ماندیم ؛ بدون در نظر گرفتن زمانِ از دست‌ رفته و بدون از دست دادن امید.»محمود دلخواسته●○●○●✅@azadihagheman