توضیحی درباره واکنش آقای حامد کاشانیآقای حامد کاشانی در کانالشان، در واکنش به یادداشت اخیر، با اشاره به آنچه تلاش چندساله برخی افراد برای حذف ایشان از رسانه ملی و نسبت‌دادن برچسب‌های گوناگون به وی می‌خواند، تأکید کرده است که این فشارها تأثیری بر فعالیت‌های علمی، پژوهشی و فرهنگی او نداشته و محرومیت از حضور در رسانه ملی نیز موجب کمرنگ‌شدن فعالیت‌هایش نشده است.ایشان در ادامه، منتقدان خود را متهم کرده که اخیراً در پی القای شباهت میان رفتار وی و جریان شیرازی هستند.(ظاهرا اشاره به یادداشت بنده دارد) او با انتشار فایل صوتی سخنرانی‌های خود در دو سال گذشته در این مجلس، تأکید کرده که محتوای سخنانش چیزی جز توسل به امام زمان(عج)، بیان اوصاف ائمه معصومین(ع) و معرفی آنان به‌عنوان پناهگاه انسان نبوده است. آقای کاشانی، این نقدها را «بهتان و برچسب‌زنی» دانسته، منتقدان را «منحرف» و «ستمگر» خوانده و گفته است که فعلاً بنایی بر افشاگری و پرده‌دری ندارد.به نظر می‌رسد این واکنش، ناظر به یادداشت بنده باشد؛ بااین‌حال، متن ایشان تا حدی احساسی و شتاب‌زده نوشته شده و نکاتی را به یادداشت من نسبت داده است که اساساً در آن وجود ندارد. برای روشن‌شدن موضوع، بیان چند نکته ضروری است:نخست آنکه حذف یا محدودشدن حضور آقای کاشانی در صداوسیما و دیگر رسانه‌ها هیچ ارتباطی با بنده ندارد. اگر در گذشته نیز نقدی به دیدگاه‌ها یا عملکرد ایشان داشته‌ام، آن را در کانال شخصی خود و در قالب یادداشت‌هایی صریح، محترمانه و ناظر به بحث علمی مطرح کرده‌ام. ازاین‌رو، پیوندزدن یادداشت اخیر با ماجرای حذف ایشان از رسانه ملی، موضوعی بی‌ارتباط با سخن بنده است. عجیب‌تر آنکه ایشان بدون ارائه دلیل، منتقدان را «منحرف» و «ستمگر» می‌خواند؛ تعابیری که نه به روشن‌شدن محل اختلاف کمک می‌کند و نه با گفت‌وگویی علمی و منصفانه سازگار است.دوم آنکه در یادداشت خود، آقای کاشانی را در شمار «منبری‌های انقلابی» آورده‌ام. بنابراین، برخلاف برداشتی که در واکنش ایشان دیده می‌شود، نه‌تنها قصد جداکردن وی از انقلاب و نظام را نداشته‌ام، بلکه سخنم دقیقاً این بوده است که چرا برخی چهره‌های منتسب به جریان انقلابی در مجالسی حضور می‌یابند که فضای نمادین آن می‌تواند در خدمت گفتمانی متفاوت قرار گیرد. به بیان روشن‌تر، هدف یادداشت جداکردن ایشان از جریان انقلاب نبود، بلکه جدا کردن ایشان از چنين مجالسی بود.سوم آنکه نقد بنده اساساً متوجه محتوای سخنرانی آقای کاشانی یا اشعار مداحان حاضر در آن مجلس نبود. در یادداشت نیز تصریح شده بود که بحث، ورای اشعار و سخنانی است که در آنجا مطرح می‌شود. بنابراین، انتشار صوت سخنرانی و اثبات اینکه محتوای آن درباره توسل به امام زمان(عج) و اوصاف اهل‌بیت(ع) بوده، پاسخی به اصل نقد من نیست؛ زیرا من درباره محتوای گفتاری آن جلسه داوری نکرده بودم. محل بحث، فضای بصری و نمادهایی مانند لباس، شال و بادکنک قرمز بود که در سال‌های اخیر، به‌ویژه در تبلیغات مربوط به نهم ربیع، واجد بار معنایی و هویتی خاصی شده‌اند.چهارم آنکه حتی همان مجلس خاص نیز در یادداشت بنده به جریان شیرازی منتسب نشده بود. سخن این بود که برخی نمادهای به‌کاررفته در چنین مجالسی، پیش‌تر از سوی جریان شیرازی برجسته و ترویج شده و در دستگاه تبلیغاتی آن جریان مورد بهره‌برداری گفتمانی قرار گرفته‌اند. سرانجام، در یادداشت اولیه عمداً نامی از سخنران یا مداح خاصی برده نشد؛ زیرا مقصود، نقد یک فرد یا یک مجلس معین نبود، بلکه توجه‌دادن به پدیده‌ای فراگیرتر و مجالس مشابه بود........@azadpajooh