نقدِ انتسابِ شهادت پیامبر(ص) به همسران ایشان✍مهدی مسائلی چند سالی است ادعایی در فضای مجازی رواج یاف

نقدِ انتسابِ شهادت پیامبر(ص) به همسران ایشان✍مهدی مسائلی چند سالی است ادعایی در فضای مجازی رواج یافته که پیامبر(ص) به دستِ شماری از همسرانشان مسموم و شهید شده‌اند. این ادعا، یک بحثِ تاریخیِ معمول نیست؛ اتهامِ مشارکت در قتلِ پیامبر خداست، اتهامی که لازمهٔ قهریِ آن، حکم به ارتداد و کفر است، و از این رو دلیلی در حدِّ قطع می‌طلبد، اما آنچه ارائه می‌شود، یک نقلِ بی‌سند است در پیوند با چند استنادِ تقطیع‌شده. ۱. مغالطهٔ اصلی: خلطِ سه گزاره بنیانِ این ادعا بر جمعِ نادرستِ سه مسئلهٔ مستقل استوار است: الف) پیامبر(ص) به شهادت رسیدند ــ که شماری از عالمانِ فریقین پذیرفته‌اند. ب) در خیبر اقدام به مسموم‌کردنِ ایشان شد ــ که گزارش‌های متعددی از طریق شیعه و سنّی دارد. ج) عاملِ مسمومیتِ منجر به رحلت، همسرانِ پیامبر بودند ــ که فاقدِ هر مستندِ معتبر است. مدّعیان، پذیرشِ دو گزارهٔ نخست را به‌جای دلیلِ گزارهٔ سوم عرضه می‌کنند. حاصلش استدلالی است بدین شکل: «عالمانِ بسیاری معتقد به شهادتِ پیامبرند، پس عالمانِ بسیاری معتقدند همسرانش او را کشتند!» حال آنکه مقصودِ همان عالمان از «شهادت»، به تصریحِ خودشان، اثرِ سمِّ خیبر است. میان «پیامبر به شهادت رسید» و «فلان کس او را کشت»، فاصله‌ای است که تنها با دلیلِ مستقل پیموده می‌شود. ۲. مستندِ اصلی: یک نقلِ بی‌سند یگانه مستندِ صریحِ این ادعا، نقلی در تفسیر عیاشی است (ج۱، ص۲۰۰). این نقل مُرسل و بدون سند است و جزء احادیث ضعیف به شمار می‌آید. اما اینجا قاعده‌ای مهم وجود دارد: در فضائل و مستحبات برخی تسامح در ادلّه را پذیرفته‌اند، اما در دماء، فروج و اعراض به اتفاقِ فقها هیچ تسامحی روا نیست. کسی که برای اثباتِ کسی که برای اثباتِ موضوع یک فرع فقهی، خبرِ ثقه می‌طلبد، نمی‌تواند برای اثباتِ قتلِ پیامبر(ص) به نقلی مرسل بسنده کند. نکتهٔ دیگر: اگر فهرستی از کتاب‌ها ذیلِ این ادعا ردیف می‌شود، بدانید همهٔ آنها همین نقلِ واحد را از عیاشی بازگو کرده‌اند. تعدّدِ کتاب، تعدّدِ سند نیست؛ ده کتاب که یک خبرِ مرسل را نقل کنند، یک خبرِ مرسل‌اند، نه ده دلیل. ۳. تقطیعِ روایات جملهٔ «مَا مِنْ نَبِيٍّ وَ لَا وَصِيٍّ إِلَّا شَهِيدٌ» بسیار مورد استناد است. اما در متنِ کاملِ همان روایت، علتِ شهادتِ پیامبر(ص) صریحاً سمِّ خیبر معرفی شده است. روایتی که ذیلش تفسیرِ خودش را آورده، نمی‌تواند دلیلِ ماجرایی دیگر باشد. ۴. ماجرای «لَدود»: دارو بود، نه سم برخی خوراندنِ دارو به پیامبر در بیماریِ آخر را قرینهٔ سم‌دادن گرفته‌اند. اما: نخست، موضوعِ آن دارویی بود که با تصورِ درمانِ «ذات‌الجنب» به کار رفت. دوم، در اوجِ بیماری و تبِ شدید رخ داد، نه در آغازِ آن؛ پس سببِ وخامتِ حال نبود. سوم، در برخی نقل‌ها طرح و اجرای آن به اسماء بنت عُمَیس ــ از معتمدین خاندانِ پیامبر ــ بازمی‌گردد، که فرضِ توطئه را از درون فرومی‌ریزد. چهارم، در متنِ مشهور، علتِ استثنای عباس صریحاً «حاضر نبودنِ او در آن اقدام» است، نه فضیلتی خاص ــ هرچند ابن ابی‌الحدید به نقل از نقیب، در تمامیتِ این گزارش تردید کرده است (شرح نهج‌البلاغه، ج۱۳، ص۳۲). حداکثرِ دلالتِ این ماجرا، خطای اطرافیان در درمان است. تبدیلِ «داروی نادرست» به «سمِّ عمدی»، افزودنِ مدعایی است که در هیچ نقلی نیامده. ۵. سکوتِ معنادار سکوتِ شاهدان: در روزهای آخر، حضرت فاطمه(س)، امام علی(ع) و بنی‌هاشم بر بالینِ پیامبر حاضر بودند. پذیرفتنی نیست چنین اقدامی پیشِ چشمِ ایشان رخ دهد و هیچ اعتراضی در پی نداشته باشد، یا اعتراضی شده باشد و هیچ نشانی از آن در هیچ منبعی نماند. سکوتِ میراثِ اهل‌بیت: در دورانِ خلفا و پس از آن، اهل‌بیت(ع) بر سرِ مسائلی بسیار کم‌اهمیت‌تر احتجاج کردند. در هیچ‌یک از مناظراتِ امام علی، امام حسن، امام حسین و دیگر امامان(ع) نشانی از استناد به چنین جنایتی نیست. ۶. موضعِ امام علی(ع) پس از جمل پس از جنگ جمل، امام علی(ع) در موضعِ اقتدار قرار داشت و در چنین موقعیتی، افشا و اعلامِ چنین جنایتی ــ بر فرضِ وقوع ــ نه‌تنها ممکن، بلکه قوی‌ترین دلیلِ سیاسی و شرعی به سودِ ایشان بود. اما در همان موقعیت فرمود: «وَ لَهَا بَعْدُ حُرْمَتُهَا الْأُولَى وَ الْحِسَابُ عَلَى اللَّهِ تَعَالَى؛ وبا این حال حرمت اولیه او باقی‌ است، و حسابش با خداوند است.»(نهج‌البلاغه، خطبهٔ ۱۵۶). سخن بر سرِ اجرای کیفر ــ که تابعِ شرایطِ اثبات و مصلحت است ــ بلکه بر سرِ موضعِ اعلامی است. اگر چنین جنایتی نزدِ امام(ع) محرز بود، انتظار می‌رفت دست‌کم در مقامِ افشا و احتجاج، نشانی روشن از آن بر جای بماند؛ حال آنکه در سخت‌ترین لحظهٔ رویاروییِ سیاسی، به «حرمتِ پیشین» او استناد شد. و پرسشِ اصلی همین‌جاست: آیا برای کسی که در قتلِ همسرش نقشِ اصلی داشته، حرمتی باقی می‌ماند که امام(ع) به آن استدلال کند؟...@azadpajooh