هر مناسبتِ رسمی دو وجه دارد: ایجابی (دعوت به عزا) و سلبی (ممنوعیت شادی). آقای شیرازی همواره از وجه ا

هر مناسبتِ رسمی دو وجه دارد: ایجابی (دعوت به عزا) و سلبی (ممنوعیت شادی). آقای شیرازی همواره از وجه اول دفاع می‌کند و از دومی سخن نمی‌گوید. وقتی ده‌روزه به عنوان عزاداری محسنیه اعلام می‌شود، ترکِ شادی در آن خواه‌ناخواه رنگِ رجحان شرعی می‌گیرد و مؤمن خود را در برابرش ملزم می‌بیند. استمرار عزاداری در محدوده هفتاد روزه، عزاداری عاشورا را کم‌فروغ می‌کند و موجب هتک حرمت به اصل عزاداری می‌شود. این رفتار در نگاهِ ناظرِ بیرونی نه تعظیمِ اهل‌بیت(ع)، بلکه نشانه بی‌ضابطگی و مناسبت‌سازیِ خودسرانه تلقی می‌شود. استمرار عزاداری تا هشتمِ ربیع و ورود ناگهانی به شادی‌ نهم‌ربیع، مقدمه‌ای است برای پرشورکردنِ نهمِ ربیع. در واقع جریان شیرازی می‌خواهد با ایجاد مناسبتی که خلیفه دوم در آن متهم اصلی است، به برپایی شور و هیجان نهم‌ربیع دامن بزند و این جزئی از پروژه‌های متعددی است در یکی دو دهه اخیر برای پررنگ کردن ایام نهم‌ربیع و جایگزینی هفته برائت از هفته وحدت تدارک دیده‌اند.یادداشت تفصیلی@azadpajooh