دربارهٔ تفسیر عیّاشی و مسئلهٔ اعتبار روایات آن ✍مهدی مسائلی در برخی نوشته‌ها چنین القا می‌شود که صر

دربارهٔ تفسیر عیّاشی و مسئلهٔ اعتبار روایات آن ✍مهدی مسائلی در برخی نوشته‌ها چنین القا می‌شود که صرفِ انتسابِ یک روایت به تفسیر عیّاشی، برای پذیرشِ آن کافی است. این شیوه با مبانی حدیث‌پژوهی امامیه سازگار نیست و میان چند مسئلهٔ جداگانه خلط می‌کند. ۱. وثاقتِ مؤلف، مساوی با صحّتِ همهٔ روایات کتاب نیست باید میان اعتبارِ شخصِ مؤلف، اعتبارِ اجمالیِ کتاب و اعتبارِ تک‌تکِ روایات فرق گذاشت. محمد بن مسعود عیّاشی به گواهی نجاشی شخصیتی بزرگ و مورد اعتماد است (رجال النجاشی، ص ۳۵۰)، اما همان نجاشی تصریح می‌کند که او از راویانِ ضعیف بسیار نقل می‌کرده است. این دو گزاره تناقضی ندارند؛ حتی در الکافیِ کلینی، با همهٔ جلالتِ مؤلف، رجال‌شناسان بخشِ قابل‌توجهی از روایات را ضعیف یا مرسل شمرده‌اند. پس وثاقتِ مؤلف ضامنِ صحتِ همهٔ محتوای کتاب نیست، چه رسد به تفسیر عیّاشی که نویسنده‌اش خود از نقلِ فراوان از ضعفا برکنار نبوده است. استناد به وثاقتِ عیّاشی برای تصحیحِ یک روایتِ خاص، بدون تعیینِ سند، مغالطه است. ۲. نسخهٔ موجود و حذفِ اسناد نسخهٔ کنونیِ تفسیر عیّاشی کامل به دست ما نرسیده؛ ناسخ یا مختصرکننده‌ای اسنادِ روایات را برای اختصار حذف کرده، ازاین‌رو بسیاری از روایات به صورت مرسل نقل شده‌اند. حذفِ سند به دست ناسخ به معنای بی‌سند بودنِ اصلِ کتاب نیست، اما نتیجهٔ عملی روشن است: ما راهی برای ارزیابیِ سندِ این روایات نداریم. برای اثبات مدعایی تاریخیِ بزرگ - به‌ویژه نسبت‌دادنِ مسموم‌کردنِ رسول خدا(ص) به اشخاص معین - نمی‌توان تنها به نقلِ مرسل کنونی بسنده کرد؛ هرچه مدعا سنگین‌تر، نیاز به دلیلِ قابل‌ارزیابی‌تر بیشتر است. در برخی نوشته‌ها، از جمله مکتوبی که متأسفانه از دایرهٔ ادبِ نقدِ علمی خارج شده و لحنی توهین‌آمیز داشته، به نظریهٔ «تعویضِ سند» در اسنادِ شیخ طوسی به عیّاشی استناد شده تا اشکالِ ارسال برطرف انگاشته شود. این نظریه، حتی اگر پذیرفته شود، صرفاً ناظر به طریقِ شیخ طوسی تا اصلِ کتابِ عیّاشی است و هیچ ربطی به اسنادِ درونیِ خودِ تفسیر - یعنی طریقِ عیّاشی تا راویان تا معصوم(ع) - ندارد؛ پس مرسله‌های موجود در متنِ تفسیر را تصحیح نمی‌کند. البته ما، برخلافِ روشِ آن نویسنده، دیگران را به بی‌سوادی متهم نمی‌کنیم؛ اما گاه تعصب موجب می‌شود انسان با پوششِ علم، حقیقتی روشن را وارونه جلوه دهد و مسئله‌ای بی‌ارتباط را جایگزینِ پاسخِ اصلِ اشکال کند. ۳. وجود روایات مسئله‌دار تفسیر عیّاشی مجموعه‌ای گسترده است که در کنار روایات قابل استفاده، اخبارِ محلِ اشکال از حیث سند یا محتوا نیز دارد؛ این با گزارش نجاشی دربارهٔ کثرت نقل عیّاشی از ضعفا سازگار است. برخی روایات آن مضامینِ غالیانه دارند یا در شبکه‌های اسنادیِ مشابه با راویان متهم به غلو روبه‌رو می‌شویم؛ این به معنای نسبتِ غلو به عیّاشی نیست، همان‌گونه که نقلِ یک محدث از راوی ضعیف او را ضعیف نمی‌کند. مقصود این است که کتاب را نمی‌توان یک‌جا و بدون ارزیابی پذیرفت؛ اگر روایتی با مبانی قطعی قرآن، سنتِ معتبر یا تاریخِ مسلّم ناسازگار است، باید همان روایت جداگانه بررسی شود. ۴. روایاتِ تحریف و نسبت با کتابِ «القراءات» سیّاری نمونهٔ مهمِ این احتیاط، روایاتِ مربوط به تحریف و قرائات است. میان شماری از این روایات در تفسیر عیّاشی و کتابِ القراءات منسوب به احمد بن محمد سیّاری، شباهت چشمگیری دیده شده. سید محسن امین، محدث نوری و به‌تفصیل علامه عسکری احتمال داده‌اند بخش قابل توجهی از این روایات از کتاب سیّاری اخذ شده باشد (أعيان الشيعة، ج۳، ص۱۱۷؛ القرآن الكريم وروايات المدرستين، ج۳، ص۲۲۶). سیّاری نزد رجالیان امامیه شخصی تضعیف‌شده و متهم به فساد مذهب و جعل است (معجم رجال الحديث، ج۲، ص۷۱-۷۳). صرفِ شباهت، اثباتِ قطعیِ اخذِ مستقیم نیست؛ ممکن است هر دو از منبعی قدیمی‌تر استفاده کرده باشند. در هر دو فرض نتیجه روشن است: اگر مستقیماً از سیّاری گرفته شده، وابستگی به منبعی تضعیف‌شده مانعِ اعتمادِ بی‌بررسی است؛ و اگر منبعِ مشترکی در میان باشد، باز صرفِ ورود روایت در تفسیر عیّاشی سند مستقلی فراهم نمی‌کند. ۵. نسبتِ «کتاب معتبر» با نقدِ یک روایتِ خاص اینکه برخی تفسیرپژوهان، تفسیر عیّاشی را معتبر یا موثق دانسته‌اند، اگر ناظر به ارزشِ کلی و جلالتِ مؤلف باشد قابل فهم است؛ اما اگر به معنای تصحیحِ همهٔ نقل‌های مرسل و مجهولِ آن گرفته شود، نه با مبنای رجالی سازگار است و نه با واقعیتِ کتاب. تعبیرِ «تفسیر معتبر» حکمی کلی دربارهٔ جایگاه کتاب است، نه گواهیِ سندی برای تک‌تکِ روایات آن؛ همان‌گونه که وجودِ روایات ضعیف در کتاب‌های مهم حدیثی، اعتبارِ کلی آن‌ها را نفی نمی‌کند، اعتبارِ کلیِ یک کتاب نیز ضعفِ روایات معیّنِ آن را برطرف نمی‌سازد.......@azadpajooh