مناظره چندی‌پیش آقای سلیمانی اردستانی و آقای کاشانی حواشی بسیاری داشت که بعضی هنوز امتداد دارد. در ف

مناظره چندی‌پیش آقای سلیمانی اردستانی و آقای کاشانی حواشی بسیاری داشت که بعضی هنوز امتداد دارد. در فضای احساسی پس از مناظره پرداختن به بعضی از جزئیات آن دشوار بود و تلقی طرفداری از یک طرف مناظره را ایجاد می‌کرد. ولی به مرور می‌توان بعضی از داده‌های این مناظره…یک کانال تلگرامی در نقد یادداشت پیشین بنده، قسمت‌هایی از سخنان بعضی شارحان نهج‌البلاغه را آورده است که آنها همراه با بنی‌هاشم، تعبیر فرزندان را در تفسیر اهل‌بیت در اینجا ذکر می‌کنند. نویسنده این با عنوان "تتبّعی ستودنی!" خواسته به بنده طعن بزند و به بطلان یادداشت من بپردازد. ولی این کار ردیه‌نویسی علمی نیست زیرا نویسنده آن قسمتی از یادداشت بنده را نقد می‌کند و بخش‌های مهم آن را مسکوت می‌گذارد، در حالی که در آن قسمت‌ها پاسخ وی وجود دارد. پس دوباره این قسمت‌ها را مرور می‌کنیم: ۱. تأکید بنده در یادداشتم بر این بود که امام حسن و حسين(ع) در آن زمان در سن و سالی نبودند که بتوانند بجنگند و امام علی(ع) را برای گرفتن حق‌شان یاری کنند. پس این‌که امام می‌فرماید:"فَنَظَرْتُ فَإِذَا لَيْسَ لِي مُعِينٌ إِلَّا أَهْلُ بَيْتِي" مقصود حسنین(ع) نبودند بلکه اقرباء امام از بنی‌هاشم بودند. همانطور که شارحانی که متن آنها را آورده همگی بنی‌هاشم را اینجا آورده‌اند. پس کماکان سخن آقای کاشانی که اهل‌بیت را در اینجا به حسنین تفسیر می‌کند صحیح نیست و اهل‌بیت در اینجا معنای اصطلاحی اهل‌بيت(به معنای خمسه طیبه) ندارد. اتفاقا امام در آن زمان یارانی غیر بنی‌هاشم نیز داشتند و بعضی از شارحان نهج‌البلاغه با تفاسیری خواسته‌اند تا آنها را وارد تعبیر اهل‌بیت کنند، مثل زبیر که حتی در مقابل عمر و ابوبکر شمشیر کشید، شمشیرش را شکستند و کتک نیز خورد. مرحوم محمدتقی جعفری در اینجا می‌نویسد: (مطلبي كه در اين مورد قابل توجه است اينست كه حمايت كنندگان و مدافعان اميرالمومنين در مسئله‌ي زمامداري پس از پيامبر اكرم، شخصيتهايي ديگر نيز بوده‌اند، مانند سلمان فارسي، ابوذر غفاري، عمار بن ياسر، مقداد بن اسود كندي و ابوايوب انصاري، مالك اشتر و چند صحابه‌اي ديگر از عظماي پيشتازان اسلامي. با اين حال چرا اميرالمومنين دفاع‌كنندگان از خود را به دودمان عصمت منحصر فرموده است؟ پاسخ اين سئوال اينست كه اين عده‌ي انگشت شمار به قدري به مقام شامخ اميرالمومنين (ع) ارادت و عشق مي‌ورزيدند كه مانند اهل بيت و دودمان طهارت بودند. )(ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، محمد تقی جعفری، ج ۳، ص ۳۴۲)اما افزون بر زبیر، همان‌طور که در تاریخ و خود نهج‌البلاغه آمده(البته من الان جزئیات آن را از روی خاطرم می‌نویسم) ابی‌سفیان یکی از حامیان امام علی(ع) در بحث بازپس‌گیری خلافت بود و تقاضای بیعت با امام و یاری نظامی حضرت را با کمک خاندانش داشت.خلاصه کلام‌: به خاطر شرایط سنی، تعبیر اهل‌بیت دراینجا از حسنين منصرف می‌شود، چون آنها توانایی یاری امام را نداشتند.(نویسنده این نقد نیز توضیحات کامل شارحان را نیاورده‌ و قسمتی که به نفع اوست برگزیده است.)۲.  اما نکته مهم‌تر همانطور که در یادداشت آمده این فراز درباره پس‌گرفتن خلافت است درحالی که آقای کاشانی از آن درباره حمله به خانه و مضروب شدن حضرت فاطمه(ع) استفاده می‌کند و می‌خواهد احتمال خودش را در آنجا اثبات کند. ۳. استبعاد کشتن فرزندان پیامبر(ص) بلافاصله بعد از رحلت پیامبر(ص) نیز به جای خودش باقی‌ است، حمله کنندگان به خانه امام علی(ع)  حتی اگر نیت چنین کاری را داشتند هرگز مسلمانان اجازه چنین کاری را به آنها نمی‌دادند و از شورش مسلمانان در امان نبودند، در مورد حضرت زهرا(س) نیز در گزارش‌ها استنادی برای اراده قتل ایشان توسط حمله‌کنندگان وجود ندارد. حتی در واقعه عاشورا که سال‌ها بعد از رحلت پیامبر(ص) رقم خورد و امام حسین(ع) و مردان اهل‌بیت(ع) در میدان نبرد به شهادت رسیدند، زنان و کودکان اهل‌بیت(ع) به قتل نرسیدند. پس در اینجا نیز دلیلی نداریم که اگر امام علی(ع) به همراه بنی‌هاشم و نزدیکانشان شمشیر می‌کشیدند، حامیان شیخین حسنين را به قتل می‌رساندند.البته آنچه در اینجا من می‌گویم استبعادی در برابر احتمال آقای کاشانی است که آن را از ارزش استناد تاریخی و علمی ساقط می‌کند و بیشتر از این ارزش گفتگو ندارد.◀️دوباره تأکید کنم که نقد داده‌های یک طرف این مناظره در اینجا به معنای پذیرش و طرفداری از مدعای طرف مقابل(آقای سلیمانی اردستانی) نیست.......@azadpajooh