متن کامل دو تصویر :یکی از بزرگ‌ترین درس‌های رهبری که از جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ آموخته‌ام، فقط درباره فوتبال نیست؛ بلکه درباره انسان‌ها، استراتژی و اجرای مؤثر است.هر تورنمنتی به ما یادآوری می‌کند که داشتن بزرگ‌ترین نام‌ها، موفقیت را تضمین نمی‌کند. ستاره‌ها، تیم‌های ملی پرافتخار و شهرت‌های بزرگ شاید توجه‌ها را جلب کنند، اما به تنهایی قهرمانی به ارمغان نمی‌آورند.تیم‌هایی که به طور مداوم فراتر از انتظار ظاهر می‌شوند، یک ویژگی مشترک دارند: آن‌ها دقیقا می‌دانند که چه کسانی هستند. نقاط قوت خود را به خوبی می‌شناسند. نقاط ضعف خود را می‌پذیرند. به سرعت خود را با شرایط جدید تطبیق می‌دهند. به یکدیگر اعتماد دارند. و مهم‌تر از همه، از تمام منابع و ظرفیت‌هایی که در اختیار دارند، به بهترین شکل استفاده می‌کنند.همین اصل در دنیای کسب‌وکار نیز صادق است. رهبری به معنای گرد آوردن بااستعدادترین افراد و امیدوار بودن به بهترین نتیجه نیست. رهبری یعنی ایجاد محیطی که در آن هر فرد نقش خود را به خوبی بشناسد، از همه منابع به درستی استفاده شود و تیم، با انضباط و هم‌سو کردن افراد، استراتژی و یک چشم‌انداز مشترک را به اجرا بگذارد.عنوان‌ها رهبر نمی‌سازند. شهرت، نتیجه را تضمین نمی‌کند. آنچه نتیجه می‌آفریند، «اجرای درست» است.به‌عنوان رهبران، مسئولیت ما تنها مدیریت استعدادها نیست؛ بلکه ساختن فرهنگی است که در آن تیم در مسیر یک هدف مشترک حرکت کند. زمانی که این اتفاق بیفتد، دستیابی به نتایج خارق‌العاده امکان‌پذیر خواهد شد.سازمان‌های بزرگ به این دلیل برنده نمی‌شوند که بیشترین تعداد ستاره‌ها را دارند؛ بلکه به این دلیل موفق می‌شوند که قوی‌ترین تیم‌ها را می‌سازند.جام جهانی فقط قهرمانان را معرفی نمی‌کند؛ بلکه به ما یادآوری می‌کند که رهبری واقعی چگونه به نظر می‌رسد.---