▫️در رثایِ شاعرِ صلح ،عدالت و پاسدارِ زبان؛◾️۲۸ مرداد پنجمین سالگرد پنج سال است که سکوتِ این خانه، ب

▫️در رثایِ شاعرِ صلح ،عدالت و پاسدارِ زبان؛◾️۲۸ مرداد پنجمین سالگرد پنج سال است که سکوتِ این خانه، با طنینِ ناتمامِ شعرهایِ تو در هم می‌آمیزد؛ پنج سال است که در هر گوشه‌یِ این اتاق، در میانِ کتاب‌ها و در لابلایِ صفحاتِ مجله آذری، یاد و خاطره‌یِ تو با تمامِ شکوهش حضور دارد. امروز که به جای‌خالیِ تو در میانِ میراثِ معنوی‌ات می‌نگریم، درمی‌یابیم که تو تنها یک پدر نبودی؛ تو شاعرانه بودی که با کلمه، جراحتِ جهان را التیام می‌دادی.پدر، تو مردی بودی که جهان را با دو چشم می‌دید: با چشمِ طبابت که برای درمانِ بی‌بضاعتان می‌دوید، و با چشمِ شاعری که برای درمانِ روحِ جامعه، به سراغِ شعر می‌رفت. اگر دست‌هایت در درمانِ تن، مظهرِ رحمت بود، قلمت در روایتِ حقیقت، مظهرِ عدالت بود. اشعارِ تو، مانیفستِ یک زیستِ اخلاقی بود؛ در هر بیتِ تو، عطشِ آزادی موج می‌زد، در هر قافیه، دعایِ صلح جاری بود، و در هر استعاره، عشق به انسان، از هر حریفی پیشی می‌گرفت.اما فراتر از تمامِ کلمات، تو فرزندِ وفادارِ زبانی بودی که با آن نفس می‌کشیدی؛ تو عاشقِ زبانِ مادری‌ات، (ترکی) بودی. تو با زبانِ ریشه‌هایت فکر می‌کردی، با آن می‌سرودی و با همان زبان، جهان را به تصویر می‌کشیدی. برای تو، نوشتن به زبانِ مادری، تنها یک انتخابِ ادبی نبود، بلکه یک تعهدِ فرهنگی بود؛ تو با هر واژه‌یِ ترکی که در اشعار و سطورِ خود به کار می‌بردی، شکوهِ این زبان را می‌آوازیدی و آن را در قلبِ کلمات، جاودانه می‌ساختی.آن روزها که پشتِ میزِ سردبیریِ مجله‌یِ آذری می‌نشستی، تو در واقع پاسدارِ این زبان و این اندیشه بودی. مجله، برای تو عرصه‌ای بود تا شعرهایِ آزادی‌خواهانه و کلامِ پُر از عشق را در میانِ سطورِ آن بپاشی. تو با آذری نه تنها یک نشریه، که یک میراثِ فرهنگی بنا کردی؛ پلی میانِ زبانِ مادری و اندیشه‌یِ جهانی. تو تا آخرین لحظه‌یِ حیات، با همان عشق به کلمه و همان تعهد به فرهنگ، در مسیرِ خود ایستادی.تو همیشه می‌گفتی: ثروتِ من، نه در دارایی، ثروت من خانواده ام ، دوستانم و کتاب‌هایم هست  و ما می‌دانستیم وقتی از ثروت سخن می‌گویی، از خانواده‌ای حرف می‌زنی که تمامِ وجودت را وقفِ افتخار به آن‌ها کردی؛ از دوستانِ وفاداری که با عشق به تو می‌پیوندند و با یادِ تو هم‌سخن‌اند؛ و از کتاب‌هایی که تنها همراهانِ بی‌چون و چرانِ تو در مسیرِ اندیشه بودند. ثروتِ تو، میراثی بود از جنسِ پیوند، عشق و آگاهی.ما امروز در پنجمین سالگردِ فقدانت، تنها سوگوارِ نبودنِ تو نیستیم؛ بلکه ستایشگرِ راهی هستیم که برایمان گشودی. ما یاد می‌گیریم که انسان بودن، یعنی داشتنِ قلبی که برایِ رنجِ دیگران می‌تپد و زبانی که برایِ آزادیِ حق، سخن می‌گوید. ما عهد می‌کنیم که همان‌گونه که تو به آذری و به زبانِ مادری‌ات وفادار بودی، ما نیز به انسانیت، صلح و عدالت که در تاروپودِ اشعارِ تو بود، وفادار بمانیم.پدر، پنج سال گذشت، اما جایِ تو در میانِ کتاب‌ها، در میانِ دوستانِ صمیمی‌ات و در قلبِ خانواده‌ای که همیشه با افتخار از آن یاد می‌کردی، فراتر از زمان است. تو در هر بیتِ ناتمام، در هر صفحه از مجله و در هر لبخندِ ناشی از یادِ تو، دوباره متولد می‌شوی. یادت در میانِ ما، در میانِ کلمات و در میانِ عشق‌های بی‌دریغی که به ما و جهان بخشیدی، جاودانه خواهد ماند.خانواده ریاضی