به نام خداجناب آقای دکتر مسعود پزشکیانرئیس‌جمهور محترم ایراناین نامه را در میانه روزهایی می نویسم که آتش جنگ، امنیت، اقتصاد، امید و آینده این سرزمین را نشانه گرفته است، در چنین شرایطی هر اقدامی که بتواند راه را بر گسترش ویرانی ببندد و افقی برای صلحی عزتمندانه بگشاید، یک ضرورت ملی و تاریخی است.از همین رو، بر خود فرض می‌دانم از تلاش‌های جنابعالی و دولت در اداره کشور در دشوارترین شرایط و نیز از ایستادگی شما در دفاع از منافع ملی و پیگیری توافقی جامع بر پایه یادداشت تفاهم، که بتواند سایه جنگ را از سر ایران دور سازد، قدردانی کنم. شجاعت آن نیست که ملتی را به سوی جنگی بی‌پایان سوق دهیم؛ شجاعت آن است که در اوج هیاهوی افراط‌گرایی، راه عقل، منافع ملی و آینده مردم را برگزینیم.در مقابل، با کمال تأسف باید گفت هنوز جریان‌ها و نهادهایی وجود دارند که استمرار بحران، تنش و جنگ را ضامن بقای خود می‌دانند. گویی حیات سیاسی و اقتصادی آنان، نه در آرامش و پیشرفت ایران، بلکه در تداوم اضطراب، انسداد و دشمنی تعریف شده است. این نگاه، صرف‌نظر از هر نام و عنوانی که بر خود بگذارد، در نهایت در همان مسیری حرکت می‌کند که سال‌ها آرزوی دشمنان ایران بوده است؛ ایرانی ضعیف، فرسوده، منزوی و گرفتار فرسایش مداوم.ایران، ملک مشاع هیچ جناح، نهاد یا گروهی نیست. این سرزمین میراث هزاران سال تاریخ و امانتی در دست همه ماست. هیچ‌کس حق ندارد بقای خود را بر ویرانی وطن بنا کند یا منافع ملت را قربانی محاسبات کوتاه‌مدت سیاسی و ایدئولوژیک سازد. آنان که بر طبل جنگ می‌نوازند، باید بدانند که آخرین بازمانده جنگ، سرزمینی سوخته و نسلی زخمی خواهد بود.تاریخ گواهی می‌دهد که حکومت‌ها می‌آیند و می‌روند؛ دولت‌ها تغییر می‌کنند؛ رجال سیاسی از صحنه کنار می‌روند و نسل‌ها جای خود را به نسل‌های دیگر می‌دهند. اما آنچه باید پایدار بماند، ایران است. اگر ایران آسیب ببیند، هیچ پیروزی سیاسی معنا نخواهد داشت و اگر ایران بماند، همه اختلاف‌ها را می‌توان در چارچوب قانون، گفت‌وگو و اراده ملت حل کرد.امروز، دفاع از ایران، دفاع از جان مردم، حفظ تمامیت ارضی، صیانت از استقلال کشور و جلوگیری از سقوط در چرخه‌ای پایان‌ناپذیر از خشونت و ویرانی است. راهبردی که بتواند با حفظ عزت و اقتدار ملی، کشور را از جنگ دور کند، نه تنها عقب‌نشینی نیست، بلکه عالی‌ترین جلوه میهن‌دوستی و مسئولیت‌پذیری است.شما با توجه به مسئولیتی که دارید باید در ایم بزنگاه حساس کاری کنید که فقط و فقط منافع ملی است کع باید فصل‌الخطاب همه تصمیمات باشد. لذا از همه ارکان حاکمیت، نیروهای سیاسی، نهادهای اثرگذار و صاحبان تریبون انتظار می‌رود که در این برهه تاریخی، از هر اقدامی که به تضعیف فرصت صلح، تشدید جنگ و افزایش رنج مردم بینجامد، پرهیز کنند. همه باید پاسدار ایران باشند.فردا روزی خواهد رسید و درباره نتیجه تصمیم‌های امروز ما قضاوت خواهد شد. آیندگان از ما نخواهند پرسید که به کدام جناح تعلق داشتیم؛ خواهند پرسید هنگامی که ایران در معرض خطر بود، در کنار جنگ ایستادیم یا در کنار وطن. ایران ارث پدران ما نیست، بلکه امانت فرزندان ماست؛ هیچ‌کس در هیچ جایگاهی حق ندارد این امانت را در آتش جنگ بسوزاند.با احترام و آرزوی توفیقآذر منصوریمرداد ماه ۱۴۰۵@azarmansouri