در واقع دست کم در صد سال گذشته این اجازات از هیچ فایده ای و لو اندک برخوردار نیستند و در قریب به تما

در واقع دست کم در صد سال گذشته این اجازات از هیچ فایده ای و لو اندک برخوردار نیستند و در قریب به تمام موارد جز گاهی از سر تیمن و تبرک بر سنتی از قرائت متون حدیثی نزد استاد صاحب اجازه متکی نیستند؛ سهل است در بسیاری موارد صرف تفنن محض و یا متأسفانه گاهی مایه فخر فروشی بی پایه و پوچند.هر سنتی طبعا به دلیل و فلسفه ای پدید آمده و تداوم داشته. وقتی اجازات حدیثی از تمام فلسفه وجودی خودش خارج شده ادامه آن و بدتر از آن فخرفروشی به آن عین به ابتذال کشاندن همان سنت است. اجازات حديثی متعلق به دوره ای است که صنعت کتابت نسخه های خطی در شکل وسيع و حرفه ای در کار نبود و شاگردان متن کتاب ها را بر استادان می خواندند و به عرض می رساندند و با مقابله و گواهی بلاغ از صحت آن اطمينان حاصل می کردند. بعدا که نسخه های خطی حديثی راهی بازارهای وراقان شد عملا کنترل نسخه ها و راهيابی به "اصل" ها سخت تر شد. اينک که صنعت چاپ ديری است به ساحت کتاب های حديثی رسيده و متون حديث با مقابله نسخه های خطی و به شکل انتقادی منتشر می شود اجازه های بی‌پشتوانه فلانی به فلانی چه اهميت دارد؛ چه رسد که اسباب فخرفروشی و عکس يادگاری و انتحال ها قرار گيرد. شگفتا!