▪️درباره میدان نفتی سهراب: دست از سر هورالعظیم بردارید!🖋️ محمدرضا جعفری ✔️ از بدبیاری این تالاب است، و ادبار ساکنان و حاشیه‌نشینانش که هور هم در مرز دو کشور با نظم سیاسی خاص است و هم بر بالای میادین نفتی عمیق و پرارزش. دو کشور به خطاهای استراتژیک، راهِ آب بر تالاب بسته‌اند و بر تنِ نحیفِ هور مدام ضرباتی هردم شدیدتر را وارد می‌کنند. میادین نفتی و ارزش اقتصادی آن چشم حکمرانان و صاحب‌منصبان را گرفته و کور کرده است.حال که از هورالعظیمِ باستانی و تاریخی جز تکه‌ای و باریکه‌ای، چیزی نمانده است و در مواجهه با توسعه‌ی میادین نفتی، و از همه مهم‌تر میدان نفتی سهراب، تنها گزینه‌ی ممکن، منطقی و عقلانی این است که: دست نگه دارید! دست از سر باقیمانده تالاب بردارید! تجربه میادین قبلی پیش روی ماست. هیچ راهی جز هیچ کاری نکردن برای نجات هور وجود ندارد. اثرات احداث صنعت نفت را با هیچ دستورالعمل و بند و ماده قانونی نمی‌توان از بین برد. راه میانبر و غیرمخربی وجود ندارد.➖ پیش از این چندین میدان نفتی در همین تالاب و حواشی آن توسعه یافته و به بهره‌برداری رسیده است. چندین میدان مشترک دیگر خارج از وسعت فعلی تالاب هنوز فازهای توسعه‌ای چندگانه را به اتمام نرسانده‌اند. چاه‌های بسیاری مکان‌یابی شده‌اند که می‌بایست به مرحله حفاری و بهره‌برداری برسند. اکثر این چاه‌ها و میادین یا در خارج از تالاب قرار دارند یا در قسمت‌هایی‌اند که عامدانه پیش از این از تن هورالعظیم خشک شده است. میدان بزرگ آزادگان جنوبی با چندصد چاه و میدان یادآوران با چیزی بیش از صد چاه، می‌بایست استخراج شوند. اگر بهانهْ ارزش اقتصادی نفت، مشترک بودن میدان با کشور عراق و لزوم توسعه اقتصادی کشور است، بهانه‌ای که وضعیت سال‌های اخیر نشان داده چقدر تهی و پوچ است، می‌توان به سروقت این میادینِ از پیش مطالعه‌شده رفت و آنها را به ارزش‌زایی رساند.اما می‌دانیم این‌ها بهانه است. میادین نفتی تیول حلقه‌های قدرت و ثروتند. هر میدان را خاندان و محفلی برمی‌دارد. ردپای صاحب‌منصبان فعلی و قدیم در شرکت‌های توسعه‌دهنده و بهره‌بردار از میادین نفتی به وضوح قابل ردیابی است. میدان سهراب و شرکت بهره‌بردار آن از این قاعده مستثنی نیستند. رد صاحبان این شرکت و دیگر شرکت‌های بهره‌بردار در میادین نفتی را می‌توان در بسیاری از پروژه‌های مالی-اقتصادی کشور دید. برخی از اینان دارای پرونده‌های قضاییِ فساد هم هستند. همه‌ی اینها باعث می‌شود بدانیم این نفت، کما فی‌السابق، قرار نیست گرهی از گره مشکلات اقتصادی کشور و مردم باز کند.چه منافعی قرار است حاصلِ عده‌ای شود که علی‌رغم اشتباه فاحش در خشک‌کردن تالاب در قسمت آزادگان شمالی، باز اصرار بر چنین اقدام بی‌توجیه و خطرناکی است. هرآن‌کس که سری در مباحث محیط‌زیستی این چند دهه داشته می‌داند روندهای ویران‌گر محیط‌زیست دیگر نه منطق قانونی دارد و نه منطق مدیریتی. هر آنچه هست ناشی از رانه‌های فسادخیزی است که در ساختار اقتصادسیاسی کشور قرار دارد. بحث توزیع ثروت و منافع به اهالی قدرت است. خرید و تضمین وفاداری است. غارت حداکثری است. ناکارآمدی اگر در سطح مدیریتی قابل ردگیری باشد ناشی از جاگذاری اشخاص بر مبنای همان مناسبات فسادخیز است.➖ توسعه‌ی میدان سهراب اشتباهی ظالمانه است. غارتی عظیم است از آینده‌ی سرزمین ایران. با معیارهای حداقلی توسعه‌ی پایدار همخوانی ندارد. برخلاف عدالت زیست‌محیطی است و تجربه ثابت کرده است در توسعه‌ی میادین نفتی در زاگرس و خوزستان به این شکل عدالت اجتماعی هم غایب است. هیچ راه کارشناسی‌شده و فنی برای مثلاً کاهش خطرات اجرای پروژه وجود ندارد. هورالعظیم توان پایداری در مقابل این هجمه‌های پی‌درپی را از دست داده است. هورالعظیم در احتضار است و واگذاری این وسعت باقیمانده جنایتی بزرگ است.🖇️ متن کامل در سرخبوم@Azegaar