خیانت تصاویر؛ وقتی تصویر جای واقعیت می‌نشیند در نگاه اول، «خیانت تصاویر» اثر رنه ماگریت شاید یکی از ساده‌ترین نقاشی‌های تاریخ هنر به نظر برسد: یک پیپ روی زمینه‌ای خالی و زیر آن جمله‌ای به زبان فرانسوی: «Ceci n’est pas une pipe»، یعنی «این یک پیپ نیست». ما…اما اهمیت این نقاشی فقط در یک بازی زبانی یا شوخی با مخاطب نیست. ماگریت ما را وادار می‌کند بپرسیم وقتی یک تصویر را می‌بینیم، دقیقاً چه چیزی می‌بینیم؟ آیا خودِ واقعیت را می‌بینیم یا تصویری را که درباره‌ی آن واقعیت ساخته شده است؟از همین‌جا ارتباط این نقاشی با رسانه آغاز می‌شود.رسانه‌ها نیز با واقعیت به همین شکل کار می‌کنند. یک روزنامه از یک رویداد «تصویر» می‌سازد؛ یک شبکه‌ی تلویزیونی از آن روایت تصویری ارائه می‌دهد؛ یک عکاس لحظه‌ای خاص را انتخاب می‌کند و یک شبکه‌ی اجتماعی، با انتخاب و تکرار بعضی تصاویر، به آن‌ها اهمیت بیشتری می‌دهد. هیچ‌کدام از این‌ها خودِ واقعیت نیستند. آن‌ها بازنمایی واقعیت هستند.ماگریت با یک پیپ به ما یادآوری می‌کند که میان شیء و تصویرش فاصله‌ای وجود دارد؛ در رسانه، این فاصله می‌تواند بسیار بزرگ‌تر و پیچیده‌تر شود. وقتی تصویری از یک اعتراض، یک جنگ، یک سیاستمدار، یک فقر یا حتی یک زندگی روزمره می‌بینیم، تصویر هرگز تمام واقعیت را در خود جای نمی‌دهد. قاب، زاویه، انتخاب لحظه، نور، متن همراه تصویر و حتی چیزهایی که حذف شده‌اند، در معنایی که دریافت می‌کنیم نقش دارند.نکته‌ی مهم این است که معمولاً این فرایند را نمی‌بینیم. ما تصویر را می‌بینیم و به‌سرعت از آن به «واقعیت» می‌رسیم. گویی رسانه فقط یک پنجره‌ی شفاف به جهان است. ماگریت این پنجره را کثیف می‌کند؛ یا دقیق‌تر، نشان می‌دهد که از ابتدا هم پنجره‌ی کاملاً شفافی در کار نبوده است.@aztaclub