گرامیداشت درگذشتگان زلزله سال 1347( کاخک؛ سوگ‌نامه‌ی ماندن و سرودِ ساختن)🔺عقربه‌هایِ ساعت بر دوِ هف

گرامیداشت درگذشتگان زلزله سال 1347( کاخک؛ سوگ‌نامه‌ی ماندن و سرودِ ساختن)🔺عقربه‌هایِ ساعت بر دوِ هفده دقیقه عصر از نهمین روز شهریورِ سالِ چهل‌وهفت، گویی در میانهٔ حرکت باز ایستادند تا داغی ابدی بر پیشانیِ تاریخِ کاخک رقم زنند. زمین، که در پندارِ آدمی مأمنی استوار می‌نمود، ناگهان از بندِ آرامش رها شد و غوغایی در شهر کاخک درانداخت که پیش از آن، نه چشمی دیده بود و نه گوشی شنیده بود. در یک‌دم، آن‌چه از خشت و گل و خاطره بود، در هم پیچید و هیاهویِ زندگی، در سکوتِ سنگینِ آوار گم شد:«ديدی چگونه چشمِ زمين و زمان گريست؟بر خانمان خرابی ما آسمان گريستآوار شد هر آنچه فرود و فراز بوداندوهِ اين مصيبت عجب جانگداز بود»🔻در آن سوگِ سترگ، بسیاری از عزیزانِ ما جامه از هستی تهی کردند و در آغوشِ سردِ خاک آرام گرفتند؛ آنان که یادشان، چون عطری ماندگار، در رگ‌هایِ این شهر جاریست. آن روز صدای ناله و فغان در همه جا طنین انداز بود . اما گذشت و گردش روزگار امید و زندگی را در جامعه جاری ساخت . از میانِ آوارِ ناامیدی، ستون‌هایِ امید برآمد. کاخک، نه با خشت و گل، که با عزمِ استوارِ مردمانش، دوباره از خاک برخاست.🔺 اراده نیاکان ما که ماندند و از میانِ ویرانه‌ها عبور کردند . چراغِ امید را در دلِ مردمانِ این دیار زنده نگه داشت.اکنون، ای وارثانِ آن شکوه . شایسته است بدانیم که این میراثِ گران‌بها را به اوجِ شکوهِ خود برسانیم. کاخک، نیازمندِ دستانِ توانمند و نگاهِ روشنِ همه کاخکیها ست چه زیبا و بایسته است که باری دیگر، نه در خیال که در عمل، دست در دست هم، نه فقط برایِ خود، که برایِ غرورِ گذشتگان و شکوهِ آینده، این دیار را آباد کنیم. بیایید بمانیم و شایسته بمانیم و بسازیم، و سازندگان را پشتیبان باشیم تا کاخک، همواره چون نگینی در میانِ کوهستان، تابان، سرسبز و سربلند باقی بماند.📝 اکبر فرزین کاخکی🏴 @B_kakhkNews