🔸 حجاب و شرط توجیه پذیری 🔹 جزء اولین واقعیت ها و اصولی که باید در مورد هر ممنوعیتی (جرم به معنای ع

🔸 حجاب و شرط توجیه پذیری 🔹 جزء اولین واقعیت ها و اصولی که باید در مورد هر ممنوعیتی (جرم به معنای عام) اعم از ممنوعیت های کیفری یا انتظامی در نظر گرفت این است که جرم یک پدیده و واقعیت اجتماعی است.  این ویژگی یک "باید" نیست که از آن نتیجه گرفت هر آنچه جامعه ناپسند می شمارد باید جرم دانسته شود. این ویژگی یک "است و واقعیت" در حیات اجتماعی است یعنی ممنوعیتی که مورد قبول جامعه نباشد مورد احترام و استقبال قرار نمی گیرد. 🔹 فرایند قانون گذاری هم نمی تواند جای خالی اقبال و پذیرش اجتماعی را پر کند. بنابراین برای توجیه لزوم رعایت یک قانون از منظر اجتماعی نمی توان به خود قانون استناد کرد. قانون در غیاب پذیرش جامعه، متروک خواهد شد. این که پذیرش اجتماعی یک قانون، از چه عواملی متاثر است، موضوع مستقلی است.🔹 بین جرایم از حیث میزان پذیرش اجتماعی، تفاوت وجود دارد. جامعه در مقابل جرم انگاری قتل یا سرقت از خود  مقاومتی نشان نمی دهد اما در مقابل منع استفاده از ماهواره ایستادگی می کند.  مجرمین سیاسی دفاعیات خود را منتشر می کنند اما یک سارق یا کلاهبردار می داند که جرم او نزد جامعه قابل دفاع نیست.🔹 ممنوعیت عدم رعایت حجاب را نیز می توان از این منظر مورد توجه قرار داد. و البته برای رفع سوء تفاهم، توجه به این نکته ضروری است که باید بین ممنوعیت شرعی و فردی و ممنوعیت از طریق قانونگذاری تفکیک کنیم.  موجه بودن ممنوعیت شرعی و موجه بودن ممنوعیت قانونی هر کدام مبنا و لوازم مستقلی دارند و تلازمی با یکدیگر ندارند.🔹 شرط لازم برای احترام به یک ممنوعیت، موجّه بودن آن است؛  ملاک هم جامعه است نه قانونگذار. همه جرایم در این شرط مشترک هستند. با این تفاوت که توجیه پذیری برخی جرایم راحت تر و برخی نیز دشوارتر است. گاه عقل و وجدان یا ضرورت اجتماعی برای توجیه یک ممنوعیت کافی است و گاه موجّه شمردن یک ممنوعیت، نیازمند عبور از مقدمات نظری است. 🔹 می توان عدم رعایت حجاب را جزء جرایم و ممنوعیت های "فرهنگی" بر شمرد به این معنی که توجیه پذیری آن، وابسته به تثبیت آن و  تبدیل آن به یک مولفه فرهنگی است. در غیاب توجه به این واقعیت، جرم انگاری عدم رعایت حجاب (کیفری یا انتظامی) اثری به نفع رعایت حجاب به دنبال نخواهد داشت.@babaee_ehsan