آدمیّترضا ساکی: سعدی در غزلی با بیت‌ آغازین: «گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را/ برقع فرو هلد به جما

آدمیّترضا ساکی: سعدی در غزلی با بیت‌ آغازین: «گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را/ برقع فرو هلد به جمال آفتاب را» به مفهومی انسانی و ژرف از عشق اشاره می‌کند و می‌فرماید:عشق آدمیّت است گر این ذوق در تو نیستهم‌شرکتی به خوردن و خفتن دواب رامنظور سعدی این است که دوست داشتن دیگری، در مفهومی که به آن عشق می‌گویند از ویژگی‌های آدم بودن است. همه تجربه‌اش کرده‌ایم، عشق به خانواده، مادر، پدر، برادر، خواهر و البته یار و همسر.پس عاشقی از جنس آدمیّت است. مانند هم‌دردی و غصه یکدیگر را خوردن و از محنت دیگران بی‌غم نبودن که از آدمیّت است. مثل وقتی که دوست‌تان یک نوشته غم‌انگیز می‌گذارد و شما سریع می‌پرسید چیزی شده؟ یا وقتی که صدای دوست‌تان گرفته است و شما می‌پرسید گریه کردی؟ یا وقتی که دوست‌تان بی‌حوصله است و شما در کنارش حوصله می‌کنید. مثل وقتی که همسایه‌تان سوگوار است و شما در آپارتمان جشن و مهمانی نمی‌گیرید. مثل وقتی که اگر در کوچه‌ای تازه‌درگذشته‌ای باشد، همسایه‌ها یا عروسی نمی‌گیرند یا عروسی را به کوچه‌ دیگری می‌برند.مثل صبر تا چهلم. صبر بر سوگ. اینها همه از آدمیّت است.پایان سخن دوباره از سعدی کمک می‌گیرم که اگر آدمیّت نباشد، فرقی میان ما و نقش بر دیوار نیست:چه وجود نقش دیوار و چه آدمی که با اوسخنی ز عشق گویند و درو اثر نباشد @resaki