🟢 🌾 «بینج شونه» یا «عاروس گیسه» عروسک آیینی شکرگزاری و برکت برنج‌کاران مازندران 🟢🔖 @BABOLIHAA✍️ #سیده_سحر_حسینی ( فعال بابلی حوزه میراث‌فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری )1️⃣ #بینج_شونه یا آدمک برنجی رو احتمالاً در خیلی از خونه‌های روستایی مازندران دیده باشید؛ آدمکی که برای مردم شمال، نشونه‌ی خیر و برکت بوده. در زبان مازنی بهش بینج شونه می‌گفتند؛ یعنی عروسک برنجی.البته این عروسک برنجی در شمال به نام‌های دیگه‌ای هم شهرت داره: بینج عاروسِک، وِرزا مشته، عاروس گیسِه، عروسک گیشه، عاروسِ بینجِ.2️⃣ ماجرا از زمان دروی برنج شروع می‌شه. وقتی خوشه‌های برنج درو می‌شد، آخرین مشتی از خوشه‌ها که از زمین زراعی درو می‌کردند، اهمیت ویژه‌ای داشت و اون رو نشونه‌ی خیر و برکت می‌دونستند. آخرین دسته‌ی برنج رو به صاحب زمین تحویل می‌دادند و در ازای اون، مژدگانی می‌گرفتند.3️⃣باور این بود که این آخرین دسته‌ی شالی باید تا سال بعد نگه داشته بشه تا برای سال آینده هم خیر و برکت رو به زمین زراعی برگردونه. در خیلی از خونه‌ها، دختران دم‌بختِ خونه این دسته‌های برنج رو با سلیقه و مهارت به شکل آدمک می‌بافتند و درست می‌کردند.بعد این عروسک رو در جایی از دیوار یا ایوان خانه آویزان می‌کردند؛ جایی که هم در دید مردم باشه و هم نخستین تیغه‌ی آفتاب اونجا رو روشن کنه.4️⃣این عروسک فقط نماد خیر و برکت نبود؛ برای مردم نشونه‌ای هم بود از اینکه در اون خانه، دختری دم‌بخت و خوش‌سلیقه زندگی می‌کنه.5️⃣اما در استان گیلان، به این عروسک برنجی وِرزا مشته گفته می‌شه دلیل نام‌گذاریش هم به وِرزا، یعنی گاو نر، برمی‌گرده. آخر سال که می‌شد، عروسک برنجی رو تکون می‌دادند و دانه‌های برنجی که تقریباً یک مشت می‌شد، همراه با یک کاسه آب، به ورزا می‌دادند. این کار به نوعی یادآور زحمت و نقش ورزا در شخم زدن زمین و به‌دست آمدن محصول بود.به همین خاطر، وِرزا مشته؛ نمادی بود از برکت زمین، محصول برنج و پیوند زندگی مردم روستا با زمین و دام.⭐️با سپاس از استاد #غلامحسین_باقری_آلاشتیآدینه، ۳۰ مرداد ۱۴۰۵.کانال اطلاع‌رسانی #بابلی‌ها رسانه توسعه پایدار شهرستان #بابل