.برای بار هزارم مادر بحث «مهاجرت» را پیش میکشد.هربار اصرار میکند من را راضی به رفتن کند،. می‌گوید «ن

.برای بار هزارم مادر بحث «مهاجرت» را پیش میکشد.هربار اصرار میکند من را راضی به رفتن کند،. می‌گوید «نمان».امّا من با واژه‌ی «نمان» غریبم، من آدمِ «ماندن»‌های طولانی هستم، آدمِ جا نزدن، آدم رها نکردن در زمانی که سخت می‌گذرد. به مادرم باشد همین فردا چمدانم را میدهد دستم و کاسه‌ی آب را میریزد پشت سرم و «آینده» را برایم عوض میکند. می‌گویم : من انگیزه‌ای برای رفتن ندارم. کلمه‌ی «انگیزه» را بی‌رمق ادا میکنم، کلمه‌ی انگیزه را بی‌انگیزه ادا میکنم، حرف میزنیم باز هم امیدوارست که مرا راهی کند، می‌روم به دوستانم می‌گویم (من هیچ‌ انگیزه‌ای برای زندگی ندارم). منتظرم حرف‌های روشنی بزنند، پیام‌های پشت هم‌توی گروه تلگرامی می‌آید که : «منم ندارم».. هرکدام را که میبینی، گله میکنند، از زمین از زمان.هرچه می‌گردم هرکجا که می‌‌گردم «انگیزه‌»‌ی ادامه‌ی زندگی را پیدا نمیکنم. خواهر کوچم زنگ میزند به مادرم می‌گوید : (دلم برای بابا تنگ شده). مادرم می‌گوید: (اگه بخوای مهاجرت کنی باید عادت کنی، دیگه دلم تنگ شده و می‌خوام بیام ببینمتون به این راحتی نیست). همین جمله را که می‌شنوم تنم میلرزد، چه چیزی ارزش این دلتنگی و این دوری را دارد؟! مگر دلخوشی به آنجاییست که زندگی میکنیم؟!سردرگم می‌شوم، من آدمِ صبر کردن برای «رسیدنم» و یک‌دفعه «رفتن» اگر بدانم که «نمی‌شود» ، اصلاً شاید همین فردا چمدانم را بستم و کاسه‌ی آب را دست مادرم دادم تا پشت سرم بریزد و بی‌خبر رفتم. نمی‌دانم. در همین لحظه که هیچ‌چیز‌ نمیدانم. تلفن همراهم را برمی‌دارم، می‌نویسم «تو می‌تونستی انگیزه‌ی ادامه‌ی زندگی من باشی ولی دریغ کردی» . این را استوری میکنم، پاک میکنم. #فرزانه_صدهزاری