ترا من دوست دارم با لب شهد شکر بارتمگیر از من تو ای شیرینتر از قند و عسل بارتهزاران سرمه بر چشمت زدی تا بنگرم رویتکجا این سرمه ها جای سیاهی دونرگس را نشان باردطبیعت باشد آن حالی که داری بر دو چشم خودمنم از بی کسی باشم به روی شانه بیمارتبه هر باری که می بینم قد رعنا تر از هر گلبه پا خیزم ببوسم جای پایت را به رگبارتبدن چو قوی و تن چون گوهری کز لعل می تابدچه گویم بهر این لولو دل است بیمار افکارتمرادی نبودی حاصل از این تن های فرسودهتو زیباتر زهر یاری نباشد چون تو پرگارتحدیث عاشقی گوید همی این ساربان کز غمبتازد اسب خونین دل  ؛ جگر باشد همی  یارتتهران۱۴۰۱/۱۱/۳#عباس_ساربان