نه تنها سر هیچ محرم ندارم که دیگر سر خویشتن هم ندارم ز آشفتگی آنچنان در عذابم که گر خود عذابم کشد غم ندارم خیالی فراهم ز آرام دارم اگر برگ عیشی فراهم ندارم به یک نسبتم سخره این را و آن را جز این نسبتی با دو عالم ندارم از آن آتشین آهم از سینه خیزد که دارم دم گرم و همدم ندارم ز انبوهی از سال‌ها زندگانی جز اندوهی از یادِ مبهم ندارم نداند ملامتگر من ز مستی که جز عقل چیزی از او کم ندارم اگر از تجمّل ندارم نصیبی همین بس که اندوه آن هم ندارم امیر اینقدر دارم از پاکبازی که یک شکوه هم از ندارم، ندارم. زمستان ۴۵#امیری_فیروزکوهی@Amiri_Firuzkuhihttp://t.me/bagh_saeb