شاعر گرامی سیمیندخت وحیدی (۱۳۱۲_ ۶ تیر ۱۴۰۵) درگذشت. خدایش بیامرزد. http://t.me/bagh_saeb🌲یادی ا

شاعر گرامی سیمیندخت وحیدی (۱۳۱۲_ ۶ تیر ۱۴۰۵) درگذشت. خدایش بیامرزد. http://t.me/bagh_saeb🌲یادی از دوستی شاعر که به سفر ابدی رفتیادداشتی از: نرگس گنجیاوایل دههٔ ۱۳۶۰ بود و شعر سیمیندخت وحیدی را در مجلات و فصلنامهٔ های ادبی گاه بگاه خوانده بودم. دانشجوی لیسانس ادبیات عربی بودم که در فراخوان شعر کنگرهٔ ادبی نهضت سواد آموزی خراسان شرکت کردم. هدف از کنگره ترویج فرهنگ سواد و مطالعه و توجه دادن فرهیختگان به ترویج مطالعه بود.این کنگره در مهرماه ١٣٦٤ برای من که شاعری جوان بودم، فرصتی بود تا با شماری از شاعران تهران و شهرهای دیگر بخصوص زنان شاعر آشنا شوم.در این کنگره فاطمهٔ راکعی، سپیده کاشانی، صدیقه وسمقی و سیمیندخت وحیدی حضور داشتند.سیمیندخت، سیمین تخلص می‌کرد و زنی شوخ طبع و گرمخو بود. آن وقتها موبایل در کار نبود. به‌من سپرد که هر وقت به تهران  می‌روم او را بی‌خبر نگذارم. من هم گر چه دیر به دیر به تهران می رفتم، همیشه پس از تماس تلفنی در برابر اصرار او برای دیدار کم می‌آوردم و به خانه‌اش در محلهٔ نارمک می‌رفتم.از هر دری می‌گفت و می‌خندید. شعرهایش را می‌خواند و خواستار نظرات اصلاحی می‌شد. بمن می‌گفت ذوقت خوب است. دربارهٔ شعرها نظر بده. یک‌ بار هم برای کاری به اصفهان آمده بود، به خانهٔ ما آمد و با خنده ها و شعرها و لهجه جهرمی‌اش صفا آورد.مشغلهٔ زندگی و گرفتاریهای روزمره مرا از او دور کرد. امروز که خبر درگذشتش را خواندم، از بی‌وفایی خود شرمگین شدم. بالآخره بزرگتری گفته‌اند. پیری با تنهایی سخت‌تر است.خدایش بیامرزاد که موهبت شعر و مهربانی را با هم داشت.🌲🌲🌲---------------http://t.me/bagh_saeb