کاش چون پائیز بودم ... کاش چون پائیز بودمکاش چون پائیز خاموش و ملال انگیز بودمبرگ های آرزوهایم یکایک زرد می شدآفتاب دیدگانم سرد می شدآسمان سینه ام پر درد می شدناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زداشگ هایم همچو باراندامنم را رنگ می زدوه ... چه زیبا بود اگر پائیز بودموحشی و پر شور و رنگ آمیز بودمشاعری در چشم من می خواند ... شعری آسمانیدر کنارم قلب عاشق شعله می زددر شرار آتش دردی نهانینغمه من ...همچو آوای نسیم پر شکستهعطر غم می ریخت بر دل های خستهپیش رویم:چهره تلخ زمستان جوانیپشت سر:آشوب تابستان عشقی ناگهانیسینه ام:منزلگه اندوه و درد و بدگمانیکاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم- فروغ فرخزاد.🍂