دیگه زیاد نامه نمی‌نویسم، چون زمونه، ‌زمونۀ نامه‌نگاری نیست. به این ف‍ک‍ر می‌کنم که فقط فرم مهمه، به این‌که هرچقدر هم نامه‌های خوب بنویسی، شعرهای بدت جایی نمی‌رن، به این‌که شعرام بهتر نمی‌شن، پس انقدر می‌نوشم تا از حال برم. این‌جا پر از روزنامه‌های سه هفته پیشه. زمین پره از پوست پیاز و قوطی آبجو و قهوه‌جوش. یه زنی هست که هرازگاه میاد برای تمیزکاری و تا وارد میشه شروع می‌کنه به حرف‌های هوشمندانه زدن. منم بهش اجازه می‌دم که تو بحث‌های بی‌اهمیت برنده بشده. برای چی باهاش چونه بزنم؟ از این جماعتی که به هوش‌شون مفتخرن و می‌خوان مدام ذکاوت‌شون رو مثل شمشیر بهت فرو کنن بیزارم. فقط می‌خوان وراجی کنن. فقط حرف. نمی‌دونن چه لذتی داره یه گوشه بنشینی، آبجو بخوری و هیچی نگی. مطلقا هیچی. فارغ از هیاهوی دنیا فقط یه گوشه لم بدی و کاری نکنی.فریاد از بال‍ک‍ن / مجموعه نامه‌های چارلز بوکوف‍س‍ک‍ی / ترجمه: بهزاد عبدی و بهمن کیارستمی / طراحی: اشکان فروتننشر دم / ۲۴۲ صفحه / چاپ اول: تابستان ۱۴۰۵