اکسُدوس بهمن کیارستمی - ۷۷ دقیقه دوشنبه ۱۹ آذر - ۱۶ تا ۱۸ - سالن ۱ سینما چارسو چهارشنبه ۲۱ آذر - ۲

اکسُدوس بهمن کیارستمی - ۷۷ دقیقه دوشنبه ۱۹ آذر - ۱۶ تا ۱۸ - سالن ۱ سینما چارسو چهارشنبه ۲۱ آذر - ۲۰ تا ۲۲ - سالن ۶ سینما چارسو جشنواره سینما حقیقتدر موج تازۀ اخراج مهاجران افغانستانی پدرزن نوید محمدزاده را هم برای ساعاتی گرفتند که باعث شد خون نوید به جوش بیاید و در راه مراجعه به کلانتری رو به اینستاگرامش بگوید: پدر زن «من» رو گرفتند و «باید» عذرخواهی کنند. بعد صدای خلق‌الله درآمد که آقا تو که همیشه و در تمام برهه‌های حساس مملکت زبان در کام گرفته‌ای حالا هم خموش. بعضی هم موضع میانه‌ای گرفتند و نوشتند باید مطالبه‌گری در حوزه عمومی را از کنش انسانی در حوزۀ شخصی تفکیک کرد و وقتی موضوع امنیت خانواده در میان است این‌که نوید در چه بزنگاهی چه موضعی گرفته یا نگرفته چندان مهم نیست و این کنش او نه یک مطالبه‌گری عمومی بلکه یک واکنش طبیعی در دفاع از حریم خانواده و حق اولیۀ انسانی‌ست. به زبان ساده‌تر نباید غیرت و مردانگی را با مطالبه‌گری و وجدان اجتماعی اشتباه گرفت. یعنی اگر از زین‌الدین زیدانِ فینال جام جهانی ۲۰۰۶ خوش‌مان آمد که وقتی حریف فحش ناموس نثارش کرد، بی‌کله شد و کله‌اش را نثار او کرد باید به محمدزادۀ بی‌اعصاب هم حق دهیم و برخشمش ارج نهیم، حتی اگر عمل او در راستای احقاق حقوق تمام مهاجران نباشد. البته ما خشم نوید را از دوربین مداربستۀ کلانتری محل ندیدیم و همین که او رو به اینستاگرام برای سرکار استوار خط و نشان می‌کشد کفۀ مطالبه‌گری عمومی را نسبت به کنش انسانی در حوزه شخصی سنگین‌تر می‌کند. اما از همۀ این‌ها که بگذریم اصلا چرا کنش و واکنش نوید این‌قدر برای ما و همسایگان‌مان مهم است؟ فلسطینیان محمدصلاح فوتبالیست را که هم عرب است و هم مسلمان بابت سکوتش شماتت نمی‌کنند و می‌دانند ابزار بیان او به اموجی و استیکر خلاصه می‌شود ولی از امل کلونی که وکیل حقوق بشری‌ست انتظار حمایت دارند. ایرانیان اما چوب ادب به دست، از بام تا شام روی زمین و آسمان خطوط تاریخی می‌کشند و یقۀ خلق‌الله را می‌گیرند که چرا در سمت درست تاریخ نمی‌ایستند.در سال ۹۷ که موج خروج و بازگشت افغانستانی‌ها، نه به شکل امروز که به صورت داوطلبانه آغاز شد، حاکمیت رویکردی کاملا متفاوت و حتی متناقض داشت و نگران از تاثیر خروج ناگهانیِ نیروی کار بر تورم فزایندۀ آن سال، سیاست ایران‌فِرست پیشه کرد و تا حد ممکن مانع رفتن‌شان شد. سیاستی ناکارآمد که نه توانست موج خروج سال ۹۷ را کنترل کند و نه موج ورود سال ۱۴۰۰ را. انگار خراسان بزرگ هنوز خراسان بزرگ است و کار چندانی از عسس و مرزبان برنمی‌آید. ولی در آن‌سال‌ها نه بانگ خون‌خواهی و همسایه‌نوازی ما چندان بلند بود نه این‌قدر وطن وطن و میهن میهن می‌کردیم. حالا اما این شکاف عمیق‌تر شده و به قول مهدی تدینی ما مردم که نه در ورود آن‌ها نقشی داشته‌ایم و نه در خروج‌شان، یا انسان‌دوستی جهان‌وطنانه پیشه کرده‌ایم و ساکن آرمان‌شهر شده‌ایم یا به نوید می‌گوییم خودت هم خوش اومدی هِرررری. به هر حال اگر محمدزاده «کنش انسانی در حوزه شخصی» را از «مطالبه‌گری در ساحت عمومی» تفکیک کرده باشد حالا حق دارد به ما بگوید: «یه مسئلۀ کوچیک خونوادگی بود خودمون حلش کردیم. اینجا وای نسّین برین پی کارتون.» پس به عبارتی اساسا مجاز نیستیم دربارۀ حریم خصوصی او حرف بزنیم و قضاوتش کنیم. همان‌طور که هر زن بی‌حجابی هم که این روزها پا در کوچه می‌گذارد، با آگاهی از حقوق سیاسی و اجتماعی خود درحال انجام یک اَکت سیاسی نیست و ممکن است فقط گرمش شده باشد.