مردها همیشه جلوِ چشم نیستند، اما زحمت‌هایشان مثل سایه‌ای آرام روی زندگی‌مان پهن است. آن‌ها کمتر حرف می‌زنند، کمتر شکایت می‌کنند، کمتر می‌گویند «خسته‌ام» اما خستگی‌شان را می‌شود از چین‌های روی پیشانی‌شان فهمید، از دست‌هایی که ترک خورده، از شانه‌هایی که زیر بار دنیا آرام خم شده، بی‌آنکه صدایی دربیاید.مردها بلدند دلشان را پنهان کنند. عشق‌شان شبیه یک فریاد بلند نیست؛ شبیه صدای آرام یک «مواظب خودت باش» است، شبیه پولی که بی‌هیچ حرفی در جیب‌مان می‌گذارند شبیه کفش‌های کهنه‌ای که هنوز می‌پوشند تا ما کفش نو داشته باشیم. گاهی جدی به نظر می‌رسند، گاهی ساکت، گاهی سخت‌گیر… اما پشت همه‌ی این‌ها قلبی ایستاده که برای خانواده‌اش می‌تپد. آن‌ها یاد گرفته‌اند که دردهایشان را قورت بدهند تا ما درد نکشیم، اشک‌هایشان را قایم کنند تا چشم‌های ما خیس نشود.مرد یعنی ستونِ خانه؛ همان کسی که اگر نباشد، سقف هست اما تکیه‌گاه نیست. مرد یعنی کسی که وقتی می‌افتیم، دستش را طرفمان دراز می‌کند، اما طوری بلندمان می‌کند که فکر کنیم خودمان قوی بودیم. او یادمان می‌دهد روی پای خودمان بایستیم، حتی اگر خودش سال‌هاست با زانوهای خسته سر پا مانده اند.گاهی از مردها تشکر نمی‌کنیم، گاهی به رویشان نمی‌آوریم که می‌فهمیم چه کشیده‌اند، گاهی تصور می‌کنیم قوی‌اند و نیازی به محبت ندارند. اما حقیقت این است که آن‌ها هم خسته می‌شوند، آن‌ها هم گاهی فقط به یک جمله‌ی ساده « تشکر » احتیاج دارند. به احترام تمام مردها و پدرانی که برای شادی ما، از شادی خودشان گذشتندبه احترام تمام مردهایی که زخم‌هایشان را پشت لبخند پنهان کردندبه احترام تمام مردانی که زندگی‌شان را بی‌صدا فدا کردندتمام پدرها، قهرمان‌های بی‌ادعای زندگی‌اند.❤❤❤روزتان مبارک 🌱روز پدران آسمانی مبارک روحشون غرق آرامش مکانشون پر نور✨@bamcharity