تصور نادرستاین‌که هر شکلی از تورم و هر شکلی از کاهش ارزش پول ملی رو به عوامل پولی مثل پشتوانهٔ پول، پایهٔ پولی، چاپ پول، ورشکستگی بانکها و ... ربط بدیم، گاهی گمراه‌کننده می‌شه.در تورم کم با نرخ‌های معقولِ تک‌رقمی و در افت کند و تدریجی ارزش پول ملی ممکنه چنین تفسیری درست باشه.اما افت‌های شدید ارزش و تورم‌های بزرگ، مسئله‌ای صرفاً اقتصادی نیستن.وقتی جامعه باور خودش رو به ظرفیت و توانایی سیاست‌گذار در "تشخیص، اولویت‌بندی، تحلیل و حل مشکلات کلان" از دست بده، سراغ دارایی‌هایی میره که ارزش‌شون کمترین تاثیر رو از سیاست‌های سیاست‌گذار بگیره (از قلمرو اعمال قدرت سیاست‌گذار دورتر باشن و سیاست‌گذار نتونه با تصمیم‌ها و رفتارهای اشتباه، ارزش‌شون رو کاهش بده یا نابود کنه).تقاضا برای طلا، ارزهای خارجی و دارایی‌های مشابه بالا میره و تقاضا برای پول ملی - که سیاست‌گذار اون رو چاپ، تایید، امضا و منتشر می‌کنه - کم میشه.هر چیزی که کسی شوقی به داشتنش نداشته باشه، بی‌ارزش میشه. "پول ملی" الان به یکی از اون "چیزها" تبدیل شده.تنها راه‌حل اینه که مسئله‌ی تورم و ارزش پول ملی به‌عنوان مسئله‌ای "کلان و فراتر از قلمرو اقتصاد" دیده بشه.هر نوع تورمی رو "مشکل اقتصادی" نبینیم.