شنیدن خبر فوت کریس ریا ناراحتم کرد.احتمالاً این روزها وقتی از فوتش می‌گن بیشتر به آهنگ Driving Home for Christmas اشاره کنن. چون هم به حال‌و‌هوای این ایام ربط داره و هم داستان قشنگی پشتش هست.اما چیزی که با اسم کریس ریا یاد من میاد، آهنگ Blue Cafe است که زمانی در فهرست آهنگ‌های محبوب و دم‌دستی من بود و دوره‌ای که هر روز باید برای کار از این شهر به اون شهر می‌رفتم، مدام توی ماشینم پخش می‌شد؛ واقعا نمی‌دونم چند بار.کریس از دیده شدن و قرار گرفتن در مرکز توجه گریزان بود. ضمن این‌که سال‌ها با انواع بیماری‌ها دست‌ و پنجه نرم می‌کرد. دو ویژگی که برای خواننده نشدن و شنیده نشدن کافیه. اما خواننده شد و بسیار شنیده شد. البته حدس می‌زنم نسل جدید اسمش و کارهاش رو کمتر شنیده باشه.