..مردد بودم بینِ قاب شیشه‌ایِ سیاوش قمیشی و در آستانهٔ پیریِ چاوشی که دیدم چیز دیگه‌ای پلی شده و من مدت‌هاست دارم بهش گوش میدم؛ و اینجا اولین قدمِ چهل سالگی بود.فرق داشت برام امسال، فرق داره برام این تولد، دیگه بزرگ‌تر نمیشم و اینجا آخرین خط از «کودکیِ به سرانجام نرسیده‌اس» و اره، راست میگه چاوشی و بد است مرد حسابی...توان نوشتن رفته گمانم و ترجیحم این بود وسط جنگ و صلحی که نه شبیه جنگه و نه صلح، توی روزائی که شب ازشون روشن‌تره و بین کلی غم، دست بردارم از پُرگوئی و زیاده‌گوئی، که چهل سال گذشته و تمامش رو گفتم و نوشتم و حالا هیچ...القصه که تولدم رو تبریک نمیگم و مبارک نمیدونم که هر روز یه تولد تازه‌اس، مخصوصا بعد از چهل سالگیِ عجیب و احساساتِ پیچیدهٔ لعنتیش..همین.#محمد_یغمائیته نوشت: حس عجیب و غریبی دارم که توصیفش خیلی سخته.