...ولی جدی، آدمیزاد نباید کسی رو داشته باشه که گاهی بی‌حرف و بی‌خبر، بی‌دلیل، بیخودی اصلا بره و بغلش کنه و زار بزنه برای اتفاقی که خیلی قبل افتاده یا همون روز، یا نیفتاده حتی و یه خط‌خطی ذهنیه فقط؟ نباید کسی باشه که هیچی نگه و فقط سفت فشارش بده تو آغوشش و گاهی آروم زمزمه کنه: «من اینجام، من کنارت هستم» نباید؟آدمیزاد باید کسی رو داشته باشه که از خودش به خودش نزدیک‌تر باشه و وقتی خودشم حوصلهٔ خودشو نداره پناه ببره بهش. که پناهگاه امنش باشه، در دسترس باشه، مهربون باشه و دلش با پناهنده...آدمیزاد بیچاره اما واقعا تنهاست، عجیبه ولی این لباس زار میزنه به تنِ روانش و کسی نیست که بهش کمک کنه خودشو پیدا کنه، که باز ادامه بده و زنده بمونه، نه نداره، نداره.