.....چند باری آمده بود توی اکسپلور و سیوش کرده بودم برای تماشا. یک فیلم آخرالزمانی و زامبی‌ که ترس ن

.....چند باری آمده بود توی اکسپلور و سیوش کرده بودم برای تماشا. یک فیلم آخرالزمانی و زامبی‌ که ترس نداشت و عاشقانه هم محسوب میشد.وسط‌های فیلم من که خودم حالم از آقای زامبی خیلی بهتر نبود شروع کردم به جابجا کردن قطعات پازل فیلم با زندگی خودمان‌.اگرچه پایان فیلم تقریبا خیلی مشخص و پایان ما بسیار بسیار نامشخص است اما، باز هم شباهت‌های عجیبی داشتیم و داریم به آن‌ها.مدام در حال دویدن، بیهودگی مطلق را زندگی کردن، هرگز به جایی نرسیدن و از دست رفتن معنای کلمهٔ مقصد!اما این بخش‌ها هم نبود که من را لای احساسات پیچید و از جهانی که در أن بودم دور کرد، نه! یک جائی از فیلم دختر نقش اول، که البته سالم است، پسرک نیمه زامبی را رها کرد و رفت، ساده، مسخره و درهم کوبنده.پسرک بعد از سال‌ها داشت رویا میدید و تازه لذت خوابیدن را کشف میکرد که دخترک رفت.. مثل پسری که تمام لذت را توی خواب برده و بیدار که میشود لحاف کثیفش اعصابش را خراب میکند،مثل مردمی که با لذت‌های کوچک خودشان را زنده نگه میدارند و به سرعت، به سرعت بسیار زیادی یک دندان خراب، یک لقی قسمتی از ماشین، یک لنگه کفی سوراخ شدهٔ کفش، چند سرفه یا هرچیز سادهٔ دیگری که پول میخواهد او را بیدار میکنند.بله، پسرک راه افتاد و آرام با خودش میگفت: شایدسرنوشت ما همین بوده، بایدبیهوده راه برویم، آدم‌ها را گاز بگیریم و منتظر نابودی بمانیم.پسرک اینها را میگفت و من اشک میریختم، دلم میخواست بزنم روی شانه‌اش، در آغوش بگیرمش و بگویم: ما هم همینطور آقای زامبیِ نیمه‌گرم، ما مردم ایران هم همینطور...#محمد‌_یغمائی ته نوشت: بعد از هزار سال.