....کابوس تکراری شبانه‌ام، همهٔ ادم‌ها مرده‌اند و همه‌جا را اجساد از هم پاشیده و متعفن فرا گرفته‌ اس

....کابوس تکراری شبانه‌ام، همهٔ ادم‌ها مرده‌اند و همه‌جا را اجساد از هم پاشیده و متعفن فرا گرفته‌ است.تنهایم، میترسم، گرسنه و تشنه نیستم، خسته نیستم، بی‌قرارم. گاهی آدم زنده‌ای میبینم، به سمتش میدوم و ناگهان تبدیل به خانه، ماشین، صندلی پارک، تابلوی ورود ممنوع و هزار چیز مسخرهٔ دیگر میشود. نمیترسم، کلافه میشوم.یک زن زیبا هست که برایم مهم نیست تبدیل به چه میشود، دلم میخواهد در آغوش بگیرمش، نگاهش کنم سیر و بعد اگر تبدیل شد هم، چیز کوچکِ قابل حملی بشود که بتوانم با خودم ببرمش. گاهی تماشایش کنم و هر از چندگاهی هم تلاش کنم برای بازگشتش به حالت انسانی.توی کابوس‌ها دلم پر میزند برای حرف زدن، میمیرم برای کمی شنیدن. یک شبی آنقدر گریه کردم که بعد بیدار شدن بالشم را کاملا خیس پیدا کردم.امشب برای چند دقیقه خوابم برد، تو را دیدم وسط انبوهی دست و پای بنفش و سیاه. میخندیدی و تماشایم میکردی، حرف زدی، با من حرف زدی و نجواگونه گفتی: «بیا» و من دویدم به سمت توئی که آرام ارام داشتی درخت میشدی، صدای له شدن دست و پاها زیر پاهام حالم را بهم میزد. رها نکردم، تندتر دویدم و میدیدم چطور دستت به شاخه‌های بلند مبدل میشوند و پاهات توی زمین فرو میرود، لبخندِ محوِ معصومی داشتی و خورشید داشت غروب میکرد، در آغوشت گرفتم و به چشمهات که محو میشد نگاه کردم، ارام گفتی: «شاید جایی دیگر...» و من لبهات را بوسیدم.قصه تمام شد.