🏋️‍♂️سالهای تنهایی.رمضانعلی، مرد بي نظيري بود از نظر هيکل و زور، واقعاً پولادها را مثل آب خوردن بر مي داشت. ما روزهاي آخرش را نديديم که در انزوا و لاعلاجي گذشت. اصلاً اواخر زندگي همه مردهاي پولادي ما همين جوري گذشت. سلماسي که اولين مدال المپيکي ايران را آورده بود در سال هاي آخر عمرش تنها بود. نامجو که اسطوره اي واقعي بود و مدال هاي جهاني را فرت و فرت به گردن مي‌آويخت، در روزهاي پيري اش با همان چهار تا گنجشک و قناري و مرغ عشق «صمد» حال مي کرد و در روزهاي آخر بيمارستانش وقتي به ديدنش رفتم گفت سياوش شاهنامه به خوابش آمده و گفته که او بعد از مرگش به سيبي بدل خواهد شد. گمگشتگي هاي منوچهر برومند را هم ديدم که در سالهای آخر عمر مغموم و شاکي بود. انگار توي کميته المپيک، یکی از قهرمانان را ديده بود و منتظر سلام مانده بود. وقتي ديده بود نمي شناسدش، يک سلام کوتاه داده بود و گذشته بود. بعد ديده بود که بابا زور دارد قهرمان امروز، پهلوان ديروز را نمي شناسد. رفته بود جلو به اطرافيانش گفته بود من هم زماني قوي ترين مرد آسيا بودم و آدمي از فروتن بودنش ضرر نمي کند. به گمانم بغض غريب در گلو داشت و از روزگار شاکي بود. من پيري هاي امان ا ... پادگورني را نديدم که پدر وزنه برداري ايران بود. شايد او هم در پيرانه سري از پا افتاده بود. قبلي ها که جوانمرد و سلطان بودند، حساب آخرت شان آن جوري بود. حالا به پلدفرم هاي وزنه برداري بنگر. از پادگورني و عبدا... نادري و سلماسي و نامجو و تمرز و برومند و رمضانعلی هيچ خبري نيست. زندگي همه آنها لبريز از نکات عبرت آموز است..✍️ ابراهیم افشار@BanehWeightlifting