،چه نیکوستکه انسان، روحی را بیابدکه در میانه‌ی طوفان‌هاپناهش باشد.پناهگاهی نه برای فرار،بلکه برای آن‌که بتوانیبی‌هراس از فرو ریختن،دوباره نفس بکشی؛سرت را بر شانه‌ای بگذاریکه نمی‌لرزدو ضربانِ قلبت رادوباره منظم کنی.بزرگ‌ترین موهبت آن استکه خودت را بی‌دفاع پنهان نکنی.حتی رنج،وقتی در امنیتِ حضورِیک دوست تقسیم می‌شود،دیگر ویرانگر نیست؛تحمل‌پذیر می‌شود.و شاید معنای واقعیِ آرامشیافتنِ کسی‌ستکه هنگامِ طوفان،پناهت بماند.آری،امنیت در کنارِ یک روحِ همدل،آرام‌ترین شکلِ زیستن است.🌹჻ᭂ࿐♥️ @baradosta1975