ونگوگ فکر می‌کرد زشته، خودشو دوس نداشت. فقیر بود. هیچ‌کس نقاشی‌هاشو نمی‌خرید و هیچ‌کس هم دوس‌اش نداش

ونگوگ فکر می‌کرد زشته، خودشو دوس نداشت. فقیر بود. هیچ‌کس نقاشی‌هاشو نمی‌خرید و هیچ‌کس هم دوس‌اش نداشت. ته‌اش هم خودشو نفله کرد. اما شما نقاشی‌هاشو ببین. رنگارو ببین. آفتاب‌گردوناشو. مزرعه‌ها و آدماشو ببین. چیزی که خلق کرد از اون همه گه و کثافت، بی‌نظیره. برا همینه که میگم اگه یکی مث ونگوگ بوده شما اشتباه میکنی بدبختی‌تو بهونه می‌کنی برای تنبلی! منطقیه دیگه؟!