«پرسشگری بی‌احترامی نیست»یکی از پایه‌های یک جامعه‌ی آزاد و بالغ، حق پرسیدن است.از کودکی باید یاد بگی

«پرسشگری بی‌احترامی نیست»یکی از پایه‌های یک جامعه‌ی آزاد و بالغ، حق پرسیدن است.از کودکی باید یاد بگیریم که احترام گذاشتن به یک انسان، به معنای تعطیل کردن عقل و پرسشگری در برابر او نیست.پدر و مادر، معلم، استاد دانشگاه، روحانی، نویسنده، هنرمند، سلبریتی، فعال سیاسی و رهبر سیاسی؛ هیچ‌کس نباید فراتر از پرسش و نقد قرار بگیرد.اگر کسی می‌گوید:«چون بزرگ‌تر است، سؤال نکن.»«چون استاد است، حتماً درست می‌گوید.»«چون شخصیت محبوبی است، انتقاد نکن.»«چون رهبر ماست، پرسیدن باعث تفرقه می‌شود.»باید از خودمان بپرسیم: اگر نتوانیم امروز سؤال کنیم، فردا چگونه می‌خواهیم جلوی اشتباه، فساد و سوءاستفاده از قدرت را بگیریم؟پرسشگری با توهین فرق دارد.می‌توان محترمانه پرسید:چرا این تصمیم گرفته شد؟مدرک این ادعا چیست؟چه کسی مسئول نتیجه‌ی این تصمیم است؟اگر اشتباه کردید، آیا آن را می‌پذیرید؟چه سازوکاری برای پاسخگویی وجود دارد؟جامعه‌ای که کودکش را به خاطر سؤال کردن ساکت می‌کند، ممکن است همان کودک را در بزرگسالی به انسانی تبدیل کند که در برابر قدرت نیز سکوت می‌کند.ما باید فرهنگی بسازیم که در آن احترام به انسان‌ها وجود داشته باشد، اما تقدس‌بخشی به انسان‌ها نه.حتی کسی که دوستش داریم، حتی کسی که به او اعتماد داریم و حتی کسی که او را شایسته‌ی رهبری می‌دانیم، ممکن است اشتباه کند.اتفاقاً اگر به یک جریان، شخصیت یا رهبر سیاسی اهمیت می‌دهیم، باید بتوانیم عملکردش را نقد کنیم. وفاداری به یک فرد نباید از وفاداری به حقیقت و منافع ایران بالاتر قرار بگیرد.دموکراسی فقط صندوق رأی نیست؛دموکراسی یک فرهنگ است:فرهنگ پرسیدن،فرهنگ پاسخ دادن،فرهنگ تحمل نقد،و فرهنگ پذیرفتن اینکه هیچ انسانی صاحب حقیقت مطلق نیست.ایران آزاد به شهروندان مطیع نیاز ندارد؛ به شهروندان آگاه، مستقل و پرسشگر نیاز دارد.پرسشگری دشمن اتحاد نیست.پرسشگری یکی از محافظان آزادی است.⚡️@bardegi57