#نیماییپردهٔ اولظلمتی از حسرت و اندوهگسترانده سایهٔ خود را به سر شبمی‌خواهد سر به تنِ ماه نباشدکیست صدا می‌زندم در شبِ غربتکیست که می‌خواندم به صحنِ خیابان؟کیست که می‌خواهد این; خواب پریشانی گه‌گاه نباشدکرمکِ شبتابگاه‌گداری با سوسوی غریبیلحظه‌ای از راه را میانِ خس و خارنورفشان عابر جامانده را به عرصهٔ هشدار می‌کشدزنجره‌ها خارخارِ بغض صداشانوحشت را جار می‌زننددر تهِ یک کوچهٔ بن‌بستآینه‌ای را که طرحِ ناز و ملیحی از یک لبخند در آن نقش گرفته‌ستدار می‌زنند■پردهٔ دومرأسِ گل سوری و دقایق جانکاهِ صبورییک نفر از شرق دوربا شلالِ موی سیاهشبانگ برآورده استصبح دمیده‌ستوقتِ عبور از شبِ دلمرده رسیده‌ستاز شبِ ظلمت‌زده تا صبحِ رهاییراهِ درازی‌ست ولیکنباید با آفتاب و آب و آینه هم‌گام شد و رفترفت و رفت و رفتاز مسیر جاده‌های کوردورِ دورِ دورتا صبحی روشن و فرخنده که در آناز نسیمِ ساحرِ و افسونگر اردیهشتهیچ به‌جز معجونی از عِطرِ پونه و آویشن و بابونه و ریحان نتراودآی... بهارِ همیشه در قرقِ دلهره محصوراین‌بار از سمتِ کدامین درهٔ سرسبز می‌آییتا بدونِ هیچ عذر و بهانهآغوشت را به روی ما بگشاییشهریور 1402#محمدجلیل_مظفری http://t.me/barfitarinaghosh