نشسته داغ قابیلی پس پهنای پیشانی‌شهراسان می‌دود هرسوی با اندوه و حیرانی‌شخیابان در خیابان پرسه‌گردِ شهر خاموشانکَلوُیی* شَروَه‌خوان با گریه‌ها و شرحِ ویرانی‌ش غروبِ شهر غمگین و افق میل جنون داردفرو رفته‌ست بی‌پروای کس در یأس پنهانی‌شدر آوار غروب از خویش می‌پرسد که امشب راچگونه سر کند با این‌همه رنج و پریشانی‌ششب از ره می‌رسد تاریک‌تر از هر شب دیگرکَلو‌ُ می‌ماند و بغضش، کلو و چشمِ بارانی‌شهراسان، سایه‌وار و کورمالان می‌رود در مِهکه شاید گم‌ کند خود را در این شب‌های پایانی‌شکَلوُ می‌رفت و من هم در تعاقب سوی هیچستان رسیدیم عاقبت با هم به دنجِ نابسامانی‌شنشستم روبرویش تارهای گفتگو وا شدز پودِ رازهای سالیان در سینه زندانی‌شکَلو‌ُ من بود و من هم سایۀ او در شبی گمراهچنان‌چون کافری زندیق در اوج‌ مسلمانی‌ششب از نیمه گذشت و ما به حال خویش وا ماندیممن و بی‌تابی و غربت، کلو و چشمِ بارانی‌ش*کلو- در گویش لری به معنی دیوانه، غربتی، کولیگویا این اسم خاص در گذشته در شیراز هم برای همچین کسانی به کار می‌رفتهاردیبهشت 1404#محمدجلیل_مظفری http://t.me/barfitarinaghosh