#نیماییچه غزل‌دُخت غریبی دیده‌ام در خوابِ خود دیشب نازْ همچون آهووانِ شوخِ صحراییاز پرند و پرنیان پو

#نیماییچه غزل‌دُخت غریبی دیده‌ام در خوابِ خود دیشب نازْ همچون آهووانِ شوخِ صحراییاز پرند و پرنیان پوشیده بر تن پیرهن، سرخوش__در رکابِ نازکای صبحدم می‌زد قدم در باغجعد اندر جعد، موهای سیاهش ریخته رویِقله‌هایی که تو گویی زآفتابِ داغِ مردادی عرق‌‌ریزان و بی‌تابنددر تب و تابندچشمْ شاعر کُشگویی از بیدارخوابی‌های عمری سخت در خوابندابروان چون نغمۀ شور و نوا در پردۀ بالاو من اما غرق در رؤیا.****من به او گفتم:ای پریزادِ غزل‌های نگفته از کدامین جاده می‌آیی؟راوی بس قصه‌های نانوشتهای گِلت از بوی ریحان و شکوهِ عِطر آویشن سرشتهقبل از اینکه روشنا و نوربپّراند خواب از چشممدر عمیقِ خواب من تا صبح می‌پایی؟گوشه‌چشمی کرد نازک، با خودم گفتم:کاشدر هزاران تویِ یک خواب عمیقی تا ابد گم می‌شدی، فردا!****تسخری، شاید تبسم، یا هرآنگونه که دلخواهِ دلِ من بود، لبخندیاز لبش پر زد به سوی من بعد برگشت و قدم برداشترفت و رفت و رفت...تا کجا؟ تا دورهای دور...یا که شاید سرزمینِ نورو من اما تا سپیده مستِ این زیبایی بشکوهغرق در اوهامِ شیرین و تبِ سودا.۱۴۰۴/۲/۲۰#محمدجلیل_مظفری http://t.me/barfitarinaghosh