#غزلبا هرچه ننگ و نام مرا آفرید و رفتخطی به سرنوشت سیاهم کشید و رفتانگار روز خلقتِ من حوصله نداشتناف مرا به داغ جدایی برید و رفتگویی که روز خلقتِ من ناامید شداز خلقت بشر ، که لبش را گزید و رفتیک شب میان گریه دوباره ظهور کرداز چشم‌های بی‌کسی من چکید و رفتدر دشت احتضار تبم را شنیده بودحتی مزار خاطره‌ام را ندید و رفتنقاش بی‌تفاوت دنیای رنگ‌هابر بوم زندگانی من غم کشید و رفتشهریور از ۱۴۰۳#محمدجلیل_مظفری http://t.me/barfitarinaghosh