‍ . سوگِ سیاوشانآه این اندوه، کم از کوه نیست!کوه هم هم‌سنگِ این اندوه نیست!وای، از این د

‍ .            سوگِ سیاوشانآه این اندوه، کم  از کوه نیست!کوه هم هم‌سنگِ این اندوه نیست!وای، از این دردِ جان‌اوبار، وای!این که شد بر جانِ ما آوار، وای!کوه بود این؟ آسمان بود؟ این چه بود؟ناگهان بر جانِ ما آمد فرود!بارِ این آوارِ سنگ ، این کوهِ درداستخوان و جانِ ما را خُرد کردلب‌به‌لب، فریادِ خاموشیم ماسوگوارانِ سیاووشیم ماای دریغ از نغمه‌پردازی که رفت!حیفِ ربّ‌النوعِ‌آوازی که رفت!آن عقابِ آسمان‌پروازِ ماشاهبازِ قلهٔ آوازِ ماآن به سور و سوگِ ما آوازه‌خوانسازِ جانش کوک با نبض زمانآن صدایِ راستینِ روحِ مامرهمِ زخمِ دلِ مجروحِ ماآن‌که گویی از دمِ او وام کردمولوی سرمستی و خیام درد!آن بلندآوا ترین فریادِ ماحافظِ آواز و سعدیِ صداآن نوایش شاخ و برگ و بیخِ مالحظه لحظه لحظهٔ تاریخِ ماای دریغ از آن گلوی بی‌بدل!بلبلستانِ خوشِ قول‌و‌غزلآن گلو، آن نایِ ما، ناقورِ ما!معبرِ فریادِ سوگ و سورِ ما!آه ازآن خنیاگرِ معنی‌شناسآن شناسایِ سخن در هر لباسآن‌که در آوایِ او شعر و سرودتا به اوجِ آسمان پر می‌گشودحقّ‌ِ او بر گردنِ شعر و ادب،حقّ‌ِ مهتاب است بر آفاقِ شبای بسا الحانِ آن شیرین‌دهنکرد پیدا جانِ پنهانِ سخن!ای بسا شِعرا که از آوازِ اوکرد کسبِ اعتبار و آبرو                                      ★★وه که بیدادی همایون کرد و رفت!کاری از توصیف‌بیرون، کرد و رفت!داغِ مرگِ آن هزارآوایِ مستپشتِ آواز و دلِ خنیا شکستبعدِ مرگِ او هنر شد داغدارشعر جان‌افسرده، شادی سوگواربعد از او در سوگِ خنیا و هنرارغنونِ زهره شد سازِ چَمَرای دریغ آن جانِ نغزِ نغمه‌ناک!یک جهان خنیا که شد یک مشت خاک!                                          ★★  آه آه ای فرَّهِ فرهنگِ ما!شاهبازِ آسمان‌آهنگِ ما!خوش بخواب اکنون، که خوش کردی‌ ادادر سکوتستانِ ما حقّ‌ِ صدا!خوش بخواب آری، که تا صوت و صداست،از تو و  آوازِ تو  آوازه‌هاستتا یکی همچون تو بیند روزگار،بس که باید، بس که باید انتظار!سعید شیری بازنشر به مناسبت هفدهم مهرماه، سالروز درگذشت استاد محمد رضا شجریان.@barsakooyesokoot