.عشوهٔ کاغذِ سفید و قلمباز می‌خواندم به خلوتگاهتا به قابِ چکامه‌ای شایدطرح ریزم جهانکی دلخواهمنم آن‌

.عشوهٔ کاغذِ سفید و قلمباز می‌خواندم به خلوتگاهتا به قابِ چکامه‌ای شایدطرح ریزم جهانکی دلخواهمنم آن‌جا خدا و رویارویمنظرِ آشکارِ بینشِ منپیش رویم سفیدی کاغذصحنهٔ صبحِ آفرینشِ منواژه‌ها را به نام می‌خوانماز دل نیستی به نوبتشانمی‌نشانم به قابِ تصویر ومی‌دهم هستی و هویتشاندر هیاهوی واژه و مفهومپشتِ‌هم نقش می‌زنم تصویرنقش در نقش و واژه در واژههستی انگار می‌شود تکثیراندک‌اندک جهانِ من باریروی کاغذ قوام می‌گیردآن پراکندگیّ‌ِ آغازینعاقبت انسجام می‌گیردپیش رو اینک آنچه می‌بینمدست‌پرودِ آشکار من استزشت و زیبا، هرآنچه هست در آنبی کم‌وکاست، دستکار من استچون به فرجام می‌رسد همه‌چیزبا نگاهی دقیق می‌نگرمتا ببینم جهانِ من آیاشده چیزی که بود در نظرم؟ولی افسوس آفریدهٔ منهمه آنی که فکر کردم نیستگاه ظلمت کشیده پرده بر آنگاه از شادی و نشاط تهی‌ستگاه احساس مبهمی گوییبر سرش خاکِ‌مرده بیخته استگاه بر جنگل و‌چمنزارشابرِ اندوه سایه ریخته استچه‌بسا در فضای سنگینشعرصه بر صلح و دوستی تنگ استهر صدایی که اوج می‌گیردرجز جهل و زوزهٔ جنگ استبا همه سعیِ من جهانم بازعرصهٔ آشکارِ فقر و غناستروی جغرافیای غمگینشلکّه‌های گرسنگی پیداست ▫️آری آری جهانک من نیزطرحی از این جهان پیشین شدهرچه شیرین و شاد نقش زدمعاقبت باز تلخ و غمگین شدحسرت است آفرینش شادیدر جهانی که غصه قانون استاز درون نیز هرچه نقش زنی بازتاب جهانِ بیرون استسعید شیری@barsakooyesokoot