.اندوه ......در کوچه ها می لولداز پنجره رخنه می کند می رساند خود را به چشم و گلو و بدل می شود به اشک .اندوه ،  از شاخه پاییز آویخته استدر رنگ سرخ برگ نفس می کشدو به جای کبک ها می نشیند روی صخره و سنگ چشم می دوزد به برهوت کوهستان .پیام گریه را می رساند اندوهگاه به آسمان گاه آدمی .رنج را تعریف می کند و تلواسه را برای ثانیه ها .از زوزهٔ مهیب تازیانه خود را می کشاند تا گرده زخمی آزادی ،می رسد به گوش زمانه ،راه باز می کند و به آیندگان می گوید  دلخوشی های ساده را قسمت کنید بین هم .اندوه خیابانی است بلند از یک سو صف گرسنگانکودکان کاراز سوی دیگر فریادی مرطوب خشمی گریان .اندوه از سر انگشت سیلی و دشنام شلاق می شود بر رعشهٔ گونه ها و دست مهربانی را پس می زند  اندوه زخم ساچمه است در چشم آزادی .        جمشید بهرامی .@rademordanemahiha